عشق و نفرت

خداحافظ

2006-10-24T00:26:00.000-07:00

سلام به همه دوستانی که زحمت ميکشيدن و به وبلاگ من سر ميزدن و دستنوشته های من رو ميخوندن.حرفهام اين مدت همه از دل بود،برای کسانی که با من همدرد هستن و برای کسانی که ميخوان وارد دريای عاشقی بشن.حرفهام تموم نشدن اما وبلاگ رو ميبندم و ازتون خداحافظی ميکنم.زندگی چيز خيلی پيچيده ايه،سياهه اما اگه سياهيش رو درک کنی و بهش اعتراف کنی سياهتر و بدتر ميشه.شايد بهتر باشه چشمها رو باز ببنديم.شايد نديدن بعضی چيز ها از ديدن و اذيت شدن بهتر باشه.برام دعا کنين منم براتون دعا ميکنم.

خدا نگهدار

هيولا

2006-03-02T23:32:00.000-08:00

از من آن ساختی که خود ساختی، کاش ميگذاشتی خودم باشم

وقتی زن نبودم

2006-03-02T23:17:00.000-08:00

من از خودم بدم میاد
من از خودی که نبودم بدم میاد

من از خودم بدم میاد
وقتی... زن بودم
وقتی... زیبا بودم
وقتی... مادر بودم
ولی ... انسان نبودم
انسان نبودم ... وقتی درد نبودم.. فکر نبودم.. کلام نبودم.. حق نبودم
...من از خودم بدم میاد
وقتی نبودم ... هیچ کجای تاریخ نبودم.. بزرگ نیودم.. اسطوره نبودم
وقتی ... کم بودم
وقتی ... قصه بودم
وقتی... فرشته بودم .. بهشت بودم.. شراب ناب بودم.. عشق بودم.. شهوت بودم.. گناه بودم
بودم.. بودم.. بودم
ولی... من نبودم

... از خودم بدم میاد
وقتی ... برای دیگری بودم
وقتی... وعده بهشت بودم
وقتی ... حتی... برای خدا کوچک بودم

... از خودم بدم میاد
وقتی ... عاریت بودم

وقتی ... حجابم عرفم بود
عبادتم عادتم بود
مهربانیم مادرم بود
نفهمیم تکرارم بود
تکرارم تاریخم بود
تاریخم گناهم بود
... و گناهم زن بودنم بود

... از خودم بدم میاد
وقتی... تسلیم بودم.. تن فروش بودم.. برده ظلم بودم.. فراموش شده حق بودم.. سکوت بودم.. نیاز بودم.. ضعف بودم
جنس دوم بودم

وقتی... ناراحت بودم که مرد نبودم

... از خودم بدم میاد
وقتی.. زن بودم.. ولی من نبودم

گریه کردم که این من نبودم
گریه کردم که تاریخ من نبودم
گریه کردم که من... زن نبودم

من گناه کردم.. وگناهم را تکرار کردم... وقتی سکوت کردم

چون حق نبودم
...چون زن نبودم

چرا من زن نبودم؟
چرا بزرگ نبودم؟
چرا تاریخ نبودم؟
چرا کم بودم؟

...من کم بودم
وقتی...زیباییم را مجسمه کردند
جسمم را بستر
مهرم را مادر
و عشقم را داستان

من از خودم بدم میاد
وقتی... تکرار بودم ... تکرار بودم... تکرار
.وقتی زن نبودم

-

2005-10-05T02:21:00.000-07:00

شايد راهش اينه...شايد

آخر خط

2005-10-05T01:53:00.000-07:00

وقتی هيچ حرف تازه اي برای گفتن نميمونه،وقتی همه درها بسته است و هيچ نقطه روشنی تو زندگی نميبينی،وقتی ميفهمی که هر چی منتظر باشی هيچ اتفاق خوبی نمی افته و همه چيز همون جور سياه و تاريک ميمونه برای هميشه،وقتی هر روز از خواب بيدار ميشی و فکر ميکنی شايد فقط شايد امروز روزی باشه که همه چی عوض شه و شب وقتی ميخوای بخوابی به افکار احمقانه خودت ميخندی،وقتی احساس ميکنی که حتی حوصله نفس کشيدن هم نداری،شايد فقط يک راه بمونه.شايد... نميدونم

درمانده

2005-08-29T02:39:00.000-07:00

به خدا سادگی جرم نيست

فقط به جرم سادگی

2005-08-29T02:34:00.000-07:00

وقتی سوزش سيلی پدر تو وجودت ميپيچه يا وقتی نگاه پر از سرزنش مادر درد رو مهمون دلت ميکنه،تازه ميفهمی قصر آرزوهات هم خراب شده.قصری که خودت با ساده دلی و زود باوريت ساختی.قصری که شبها با فکر کردن به شاهزاده روياهات آجر به آجر ساخته شد تا امروز که فهميدی همش سراب بوده.فکر ميکردی که همه چيز مثل فيلمها و قصه هاست؟فکر ميکردی طرفت به خاطرت زمين و آسمون و به هم ميريزه؟بهت گفته بود از دنيا بيشتر دوست داره؟گفته بود همه چيز های خوب يه طرف باشه و تو يک طرف،تو رو انتخاب ميکنه؟گفته بود که اگه همه عالم مخالف باشن که شما با هم باشين،اون همه رو زير و رو ميکنه؟چه فايده که بهت بگم ديدی دروغ ميگفت...ديدی
هما يه دختری بود مثل من،مثل تو،مثل بقيه.با همون آرزوها،با همون سادگی.با همون زودباوری و دنبال مردی که عاشقش باشه و به خاطرش هر کاری کنه. بی تجربه هم که بود پس خيلی زود اولين پسری رو که ديد فکر کرد که همين شاهزاده روياهاشه.با هم بيرون ميرفتن و فرشاد از روز هايی ميگفت که ازدواج ميکنن و فرشاد همه زندگيش ميشه مال هما.بهش ميگفت که جشنی برات ميگيرم که لنگه نداشته باشه تو کل فاميلتون.فقط الان نميتونم.تو از همين حالا ما رو زن و شوهر حساب کن ولی کمی طول ميکشه که بتونيم رسميش کنيم و... با اين مزخرفات سعی ميکرد هر روز خودش رو به هما نزديکتر کنه و بتونه به مقصود کثيفش برسه.بارها بهش ميگفت:ما که با هم زن و شوهريم پس تو بايد نياز های من رو بر آورده کنی اما هما زير بار نميرفت.خانواده هما خيلی مقيد بودن و مخالف ارتباط قبل از ازدواج.برای همين هما در رابطه با فرشاد خيلی مواظب بود که کسی اون ها رو با هم نبينه.تا اينکه يه روز فرشاد زنگ زد و گفت که ميخواد با هما حرف بزنه.يه پارک نزديک خونه با هم قرار گذاشتن.فرشاد با ناراحتی به هما گفت که ديگه نميتونه تحمل کنه.که ميخواد بره با کس ديگه رفيق بشه.وقتی هما جوابگوی نياز های اون نيست اون هم حق داره که خيانت کنه. هما فرشاد رو دوست داشت در حالی که نميخواست زير بار قبول پيشنهاد اون بره نميخواست که فرشاد رو هم از دست بده.فرشاد وقتی ديد تهديدش مؤثر واقع شده شروع کرد به گفتن اينکه عزيزم همين روز هاست که به مامانم بگم زنگ بزنه خونتون و همه چی رو رسمی کنيم.خودت ميدونی که من چقدر عاشقتم و... همين طور که حرف ميزدن و راه ميرفتن ناگهان هما سر جاش خشکش زد.پدرش داشت از روبه رو ميومد و با خشم و ناباوری به هما و فرشاد نگاه ميکرد.هما قدرت نشون دادن هيچ عکس العملی رو نداشت و فقط پدرش رو ديد که با خشم ميومد طرف اونها.آروم زير لب گفت فرشاد بابام... و فرشاد تازه متوجه پدر هما شد.مغز هما به سرعت کامپيوتر کار ميکرد:بابام ما رو با هم ميبينه و ميگه اين کيه؟ميگم از هم کلاسی هامه.ميخوايم با هم ازدواج کنيم.فرشاد هم ميگه که عاشقمه و اينجوری همه چيز زودتر رسمی ميشه اما.... به طرف فرشاد برگشت اما فرشاد اونجا نبود بلکه چند متر اونورتر داشت عقب عقب فرار ميکرد.پدره هما که اين رو ديد خشمش بيشتر شد و با سرعت از کنار هما گذشت و به طرف فرشاد رفت.يقه ش رو گرفت و گفت با دختر من چی کار داری ؟ هما زير لب هر چی دعا بلد بود ميخوند که صدای فرشاد رو شنيد:يقه من رو برا چی گرفتی؟ولم کن...به من چه دختر خودت خرابه..دخترت رو جمع کن.يه چيزی شکست.دل هما بود؟کاخ آرزوهاش بود؟صدای سيلی سخت پدر پيچيد ولی دل هما آروم نشد.فرشاد همون جا براش مرد اما غرورش پيش خانوادش له شد.لحظه های بودن با فرشاد تو ذهنش زنده ميشد و براش مثل يه فيلم کمدی بود که شخصيت اولش خودش بود و بايد بهش ميخوانديد.به سادگيش،به حماقتش و به زود باوريش.هما هنوز خدا رو شکر ميکنه که اون روز پدرش اونها رو ديد و دست فرشاد زود رو شد.اما چند تا از اين ماجراها رو ما بايد بشنويم تا عاقل بشيم؟دروغ رو باور نکنيم.

2005-05-11T07:30:00.000-07:00

چه خوش باشد از اين غمخانه رستن

مرگ

2005-05-10T13:33:00.000-07:00

مرگ من روزی فرا خواهد رسيد

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبارآلود و دور

يا خزانی خالی از فرياد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسيد

روزی از این تلخ و شيرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سايه ی زامروزها، ديروزها

ديدگانم همچو دالانهای تار

گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فرياد درد

می خزند آرام روی دفترم

دستهايم فارغ از افسون شعر

ياد می آرم که در دستان من

روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خويش

می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شايد عاشقانم نيمه شب

گل بروی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یکسو می روند

پرده های تيرهء دنيای من

چشمهای ناشناسی می خزند

روی کاغذها و دفترهای من

در اتاق کوچکم پا می نهد

بعد من، با ياد من بيگانه ای

در بر آئینه می ماند بجای

تارموئی، نقش دستی، شانه ای

می رهم از خویش و می مانم ز خويش

هر چه بر جا مانده ويران می شود

روح من چون بادبان قايقی

در افقها دور و پيدا می شود

می شتابند از پی هم بی شکيب

روزها و هفته ها و ماه ها

چشم تو در انتظار نامه ای

خيره می ماند بچشم راهها

ليک ديگر پيکر سرد مرا

می فشارد خاک دامنگير خاک

بی تو، دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زير خاک

بعدها نام مرا باران و باد

نرم می شويند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ

ديگه بسه

2005-04-28T01:07:00.000-07:00

شايد وقتشه که از خواب بيدار شی

از خواب بيدار شو

2005-04-28T00:13:00.000-07:00

باور کردن اينکه داره دروغ ميگه،ميدونم خيلی برات سخته.برای تويی که فکر ميکنی طرفت فرشته است،با همه دنيا فرق داره،فکر ميکنی خدا اونو فرستاده برای تو برای تو که خوشبختت کنه،خيلی سخته الان که همه سلولهای بدنت عاشقن فکر کنی همه چيز يه سراب بزرگه.الان که دنيا برات قشنگه،الان که هر روز با صدای تلفنش از خواب بيدار ميشی و با فکرش شبها به خواب ميری،غير ممکنه که کسی بهت ثابت کنه داری خواب ميبينی همه اينها رو.اما بعد ميدونی چی ميشه؟بذار بگم:
مينا دختری بود خيلی معمولی اما بسيار احساساتی.هميشه تو مدرسه نوشته هايی که خطاب به معشوق تخيليش مينوشت دست به دست ميشد و بچه هايی که دوست پسر داشتن از روی نوشته ها کپی ميکردند تا به طرفشون بدن. کسی نميتونست باور کنه که اين دختر بدون داشتن يک عشق و عاشق بودن اين نوشته ها رو مينويسه.گاهی به شوخی بهش ميگفتيم که امکان نداره تو يکی رو نداشته باشی.اونم ميخنديد و ميگفت ميبينين که من مثل خيلی از بچه ها خوشگل نيستم که کسی از من خوشش بياد.من منتظرم که شاهزادم کسی که من رو برای خودم،برای دلم و برای احساسم بخواد بياد و من رو پيدا کنه.ميگفتم مينا،اين چيز ها توی دنيای امروز نيست.ميگفت عشق تو آينه قلب توست اگه تو به خاطر خودش و با همه وجود بخوايش اون هم همين احساس رو داره.اما من ميدونستم تو اين دنيا آدمهای احساساتی اول از همه ضربه ميخورن،ميدونستم که تو اين روزگار که له کردن و نبود کردن يک نفر برای ديگری افتخاره،مينا روز های سختی خواهد داشت.مينا در رشته مورد علاقش يعنی ادبيات وارد دانشگاه شد.تا مدتی ازش خبر نداشتيم تا اينکه يه روز تصميم گرفتيم يه مهمونی بديم و همه دوستان قديم دور هم جمع بشيم.مينا هم امد.وقتی ديديمش در همون نگاه اول همه متوجه تغيير مينا شدن.برق چشمهاش،صورتی که ازش شادی ميباريد به همه ميفهموند که خانوم افتاده تو دام عاشقی.خودش از همه بيشتر اشتياق داشت که تعريف کنه برامون که شاهزادش رو پيدا کرده.سياوش همکلاسيش بود و اونطور که مينا ميگفت اهل شعر و شاعری.ميگفت به مينا گفته که از روزی که اونو ديده همه شعرهاش رو برای اون ميگه.برامون عکس و شعرهاش رو هم اورده بود.پسر جذاب و با شخصيتی به نظر ميومد.همه برای مينا خوشحال شديم.يعنی ميشد اينبار يکی از ما بتونه عشق رو به معنی واقعی پيدا کنه؟در دو سال بعد که دورادور از مينا خبر داشتيم،شاگرد اول کلاس بود و همچنان عشقش با سياوش ادامه داشت.همه جا با هم ميرفتن و با هم درس ميخوندن.يکی ديگه از بچه ها به اسم مهناز در همون دانشگاهی بود که مينا و سياوش بودن.يک روز که با هم تلفنی حرف ميزديم و من از حال مينا ميپرسيدم گفت ميخوام بهت يه چيزی بگم اما نميدونم چطور...گفتم چيزی شده؟گفت چند وقت پيش يه روز که داشتم از جلوی دانشکده ادبيات رد ميشدم،سياوش رو ديدم که با دوستهاش اونجا ايستاده بودن و بلند حرف ميزدن و ميخنديدن.حس کنجکاوی باعث شد يک لحظه وايسم و به حرفهاشون گوش کنم.باورم نميشد که سياوش داشت ادای مينا رو در مياورد و حرفهای عاشقانه اي که مينا بهش ميزد رو مسخره ميکرد و بقيه ميخنديدن....خيلی حالم بد شد.مهناز پرسيد:به نظر تو بايد به مينا بگم؟گفتم اگه مطمئن هستی آره بايد بهش بگی.گفت آخه دلش ميشکنه.گفتم امروز بشکنه بهتر از چند وقت ديگه است.خلاصه مهناز به مينا گفت اما همون طور که انتظار ميرفت مينا قبول نکرد و گفت حتما اشتباه شنيده.اون نميخواست و نميتونست باور کنه که شاهزادش اونطور که بعدها معلوم شد،يه دخترباز حرفی هست که برای هيچکس جز خودش ارزش قايل نيست و اين شعر و ادای شاعر ها رو در آوردن هم نقش بازی کردنشه که دخترها رو گول بزنه.مينا اينها رو فهميد اما 6 ماه بعد وقتی دير شده بود.وقتی سياوش همه آينده اون رو خراب کرد و با تمسخر بهش گفت از تو خيلی خوشگلترها هستن که بتونن الهام بخش شعرهای من باشن.من نميخوام سوژه شعرهام تکراری باشه،و رفت...مينا شکست
راستی شيطون چه شکليه؟شکل يه پسر جذاب و با احساس،شکل يه دختر قشنگ شهر آشون؟شکل يه آدم مؤمن؟
چند وقت پيش يه دوست که تازه روی عشق و آدمها رو ديده بود با يک جمله همه احساسش رو بيان کرد:خدايا گرگ که بود،چرا مرد را آفريدی؟

حقيقت زشت

2005-04-13T01:36:00.000-07:00

شايد زير ماسک چيزی باشه که با همه رويای تو فرق ميکنه

زير ماسک

2005-04-13T01:33:00.000-07:00

يکی بود يکی نبود.يه جای دور تو اين دنيا،پسری زندگی ميکرد که با يه زشتی نا هنجار به دنيا امده بود. اونقدر زشت که حتی مادرش هم نميتونست تحملش کنه و مجبورش ميکرد از همون وقتی که به دنيا امده بود،ماسک بزنه.چيزی که ميخوام تعريف کنم،مال وقتيه که اون پسره شده بود 20 ساله،جوون و پر از آرزو،مثل همه جوونهای ديگه.اگه خدا به اين جوون ظاهر زشتی داده بود،در عوض استعداد عجيبی در هندسه و معماری داشت.خلاصه در 20 سالگی رفت تا پيش يه استاد کار معمار تجربياتش رو کامل کنه.يه پسر قد بلند،سر ا پا پوشيده در لباشای مشکی با يک شنل و يک ماسک روی صورت.....اين استاد کار يک دختر جوون و رويايی داشت مثل همه ما،که هر روز اون پسر رو تماشا ميکرد.ساعتها نگاهش ميکرد و منتظر بود شايد اون پسر يک نگاه به اين دختر زيبا بندازه.اما اون پسر که خودش ميدونست اون دختر عاشق تخيلات خودشه،ميدونست که اگه بدونه زير اون ماسک چيه همه روياهاش به هم ميريزه،هيچ توجهی به اون دختر نميکرد. اما دختر در پس اون ظاهر مرموز و با شکوه شاهزاده اي رو ميديد زيبا و دوست داشتنی که مرد روياهاش بود.پس بر اين عشق اصرار ميکرد و پا فشاری و کم کم بر اثر بی توجهی پسر بيمار شد.پدر دختر که دورادور شاهد عشق دخترش و بی توجهی پسر بود ديگه بيشتر از طاقت نياورد که دخالت نکنه.چيزی که اين پدر ا دختر نميدونستن اين بود،اين پسر به خاطر اينکه از زمان به دنيا امدن به علت ظاهرش از همه جا و همه کس رانده شده بود و همه با ظاهرش در مورد اون قضاوت کرده بودن از همه آدمها متنفر شده بود.اصول اخلاقی برش يه چيز بی معنی بود و تمام وجودش شده بود انتقام از آدمها.خلاصه پدر اون دختر يه روز پسر رو صدا زد و ازش خواست که در حضور دختر ماسک از چهره برداره.پسر گفت که اين کار ا نميکنه.اما مرد بهش به عنوان استاد دستور داد که اين کار رو بکنه.پسر لحظه اي سکوت کرد بعد سر بلند کرد و گفت حالا که ميخواد ببينه پس بايد ببينه.بايد بايسته و تا آخر نگاه کنه.بعد رفت جلو،با خشم دختر رو گرفت که نتونه فرار کنه و ماسک رو از صورت برداشت.دختر وقتی نگاهش به اون صورت وحشتناک افتاد،قدمی به عقب برداشت اما چون پسر گرفته بودش نتونست فرار کنه.پسر صورتش رو نزديک اورد و گفت چرا جيغ ميزنی؟مگه عاشقم نيستی؟مگه نميخواستی ببينی؟و بعد دختر رو رها کرد.دختر که انگار تمام روياهاش رو از دست داده بود،به طرف طبقه دوم خانه فرار کرد و خودش رو از اونجا به پايين پرت کرد و مرد.

چرا اين داستان رو تعريف کردم؟چون ميخوام بگم اين همون تصور ما از عشقه در روياهامون قشنگه و عالی اما وقتی صورت واقعيش رو ميبينيم،نميتونيم تحملش کنيم.به اين فکر کن که شايد همه آدمها مثل هم نباشن اما باور کن اونی که تو الان بهش دل باختی معلوم نيست بهتر از ديگران باشه.معلوم نيست دل نشکنه،معلوم نيست روياهات رو کابوس نکنه،پس مواظب باش..

2005-03-22T05:09:00.000-08:00

??? ?????? ??? ????? ??? ?????

طرح نو

2005-03-22T05:02:00.000-08:00

يه سال ديگه هم گذشت و پر بود از عشق و نفرت.اول وبلاگ رو با اين شروع کردم که عشق زير پايه و بنای عالمه اما کم کم خودم از عشق به نفرت رسيدم.من فکر ميکنم خدا ميتونست کاری کنه که افکار آدمها روی صورتشون،توی چشمهاشون نقش ببنده،اون وقت هيچ کس نميتونست دروغ بگه.هيچ کس ديگری رو گول نميزد و هيچ کس گول نميخورد.همه زمانها وقتی يکی از دوستهام رو ديدم که عاشقه اولين حرفش اين بود"اين با بقيه فرق داره" خدا ميدونه چند بار ميخوريم زمين،چند بار دلمون ميشکنه تا باور کنيم هيچ کس با ديگری فرق نميکنه.قوانين اين بازی يکسانه،گول ميخوری و دلت ميشکنه فقط بازيکن هاش عوض ميشن.کی پس به اين باور ميرسيم؟تا کی شعار ميديم که ديگه محکم شديم؟اما باز عاشق ميشيم و ارزون ميفروشيم گرونترين احساس عالم رو؟به آدمی که لياقتش رو نداره؟
گاهی حتی از اين ناله کردنها هم خسته ميشام.چه فايده از اين گفتنها وقتی درمون پر از دلهای شکسته است و نگاه نميکنيم.آدمها رو از ظاهر ، از پول و از هر چيزی قضاوت ميکنيم جز آدميت.يه سال ديگه گذشت و يه سال ديگه به آخر خط نزديک شديم. ميتونم از امسالم 1000 داستان واقعی از دلهای شکسته بنويسم اما وقتی فکر ميکنم که تو ميخونی و باز هم دل ميشکنی،که تو ميخونی و باز هم گول ميخوری که هيچوقت نميخوای قوانين بازی عوض بشن فکر ميکنم چرا؟چه فايده به خسته کردن خود؟دارم نگران ميشم.جوونهايی رو ميبينم که ديگه نرمال نيستن.شکست،کمبود عاطفی و مشکلاتشون رو با شکستن ديگری جبران ميکنن و چرخه تا بی نهايت ادامه پيدا ميکنه.
سال هم جديد شد و من خواستم از اين شعار که در سال جديد کينه ها رو دور بريزيم و هم رو دوست داشته باشيم.اين شعارها ديگه دردی رو دوا نميکنه.شايد طرحی نو بايد،شايد چشمها را بايد شست اما چيزی که مسلمه اينه که اينها همه در سطح حرف مونده و ميمونه.
يعنی ميشه از فردا از اين بترسی که فکرهای پليدت روی صورتت نقش بسته؟؟؟؟

آرامش؟

2005-03-01T00:22:00.000-08:00

چشمهايت را ببند و بشمار

تا بينهايت بشمار

2005-03-01T00:01:00.000-08:00

وقتی خيلی کوچيک بودم،فقط 4 سال،وقتی بازی ميکردم و ناگهان ميخوردم به گلدان مامان که خيلی دوست داشت،وقتی گلدان می افتاد و 1000 تکه ميشد، نه ميرفتم قايم ميشدم نه گريه ميکردم.سر جام می ايستادم تا مامان با صورت پر از اخم بياد و وقتی پيداش ميشد،چشم هم رو ميبستم و تو دلم شروع ميکردم تا 5 ميشمردم( آخه اون موقع فقط بلد بودم تا 5 بشمارم) باعث صدای مامان رو که داشت سرم داد ميزد ديگه نميشنيدم.تو ذهنم ماجرا رو عوض ميکردم : ميشه فکر کرد که من اصلا نيومدم تو اين اتاق برای بازی و اگه هم امدم از کنار گلدان مامان آروم رد شدم. چشمهام رو که باز ميکردم مامان با عصبانيتش رفته بود.چند لحظه بعد منم يادم رفته بود که چی کار کردم.

مدرسه که ميرفتم،خيلی وقتها ميشد که مشقهام رو نمينوشتم.معلم که ميومد مشقها رو نگاه کنه وقتی ميرسيد کنار من،من چشمهام رو ميبستم و تا 100 ميشمردم.معلم با نگاه های سرزنش آميز ميومد و باران سرزنش رو روی سرم ميريخت.اما من داشتم فکر ميکردم ميتونست همه چی يه جور ديگه باشه،ميشد ديشب به جای اينکه با دختر خالم مشغول بازی بشم،مشقهام رو بنويسم و معلم پايين دفترم بنويسه آفرين،خيلی عالی.چشمهام رو که باز ميکردم معلم رفته بود و من هم دوباره خوشحال بودم.

توی رختخواب دراز کشيدم و صورتم مثل تمام اين روز ها خيسه.ديگه اشک هم جزئی از صورتم شده مثل لبها يا چشمها.آروم چشمها رو ميبندم.حالا که بلدم تا ميليون و ميليارد بشمارم،ديگه اين راه آرومم نميکنه.ميشه همه چی يه جور ديگه باشه.ميشد اصلا روز اول در فرودگاه نميديمت.ميشد که اگر ميديدمت ازت خوشم نمی امد.ميشد به جای اينکه من عاشق تو بشم تو عاشق من بشی،ميشد تو بگی دوسم داری،برام همه کار ميکنی.کاش بهت خيانت ميکردم،کاش همون روز ها که سرد شده بودی قبل از اينکه غرورم رو بشکنی و بگی ديگه من رو نميخوای من بهت ميگفتم.کاش همه چيز يه جور ديگه بود.چشمهام رو که باز ميکنم، احساس سر خوردگی هنوز تو وجودمه.هيچی بهتر نشده و چشمه اشکم هنوز جاريه.کاش تو همون روز های قشنگ بچگی ميموندم...کاش

افسوس

2005-02-13T13:34:00.000-08:00

کاش همه چی يه جور ديگه بود...ولی نيست

نميخوام

2005-02-13T13:29:00.000-08:00

نميخوام، چه جوری بگم نميخوام دوسم داشته باشی.نميخوام دلت برام تنگ شه،بهم فکر کنی و برام رويا ببافی.نميخوام با عشقم زندگی کنی و فکر کنی که ميخوای برام دنيا رو به هم بريزی.نميخوام ساعتها بشينی و برام حرفهای قشنگ بزنی و از بزرگی احساست بگی و از اينکه من تنها اميدت هستم برای زندگی.نميخواااااام.نميخوام هر روز که از خواب پا ميشم ببينم دارم به تو فکر ميکنم.نميخوام با حرفهات خامم کنی و عاشقت بشم بعد زندگی سياه و سفيدم رنگی بشه.نميخوام شبها خوابت رو ببينم و هميشه مونتظرت باشم.ميدونی چرا؟چون وقتی ميبينی عاشقم،وقتی به دستم مياری،از عاشقی خسته ميشی.دلم رو ميشکنی به جرم اينکه عاشقم.يادت ميره اين روز هات،حرفهات ديگه قشنگ نيست،زهر داره و تلخه.پس نميخواام.حتی نميخوام با هم دوست باشيم چون توی دوستی هم يه رنگ نيستی.پس برو و من رو به حال خودم بزار
ميدونی چرا؟چون ميدونم دروغ ميگی،چون همين تويی که امروز جلوم نشستی،از عشق قصه ميبافی و افسانه ميگی،خيلی مرد باشی و اند آدم راستگو،2 يا 3 ماه ديگه عوض ميشی.پس برای خاطر خودت،به خاطر من و به خاطر خدا برو و تو گوشم از اين دروغها نباف که من خستم از اين حرفهای 100 تا يک غاز.خستم از اينکه 2 ماه زندگی رو برام قشنگ کنی و 2 سال به گند بکشيش و بکنيش جهنم.اگه دل شکستن برای تو يک هنره،يه افتخاره من توی اين افتخار با تو شريک نميشم.
به خودم که ميام ميبينم باز هم کابوس روز اول آشناييمون رو ديدم،اون روز اول،اون احساسات عاشقانه قشنگ که الان برام هيچ ارزشی ندارن.بارها تو ذهن خودم اون لحظه ها رو عوض کردم،سرت داد زدم و دلت رو شکستم اما وقتی از خواب بيدار ميشم،واقعيت هنوز همونه،تو دل من رو شکستی،بی هيچ جرم و گناهی.از گذشته متنفرم،از حال از آينده از خودم و از تو،تويی که زندگی بيروحم رو روزی روح بخشيدی و روزی هم از بين بردی،کاش همه چيز يه جور ديگه بود

be mine

2005-02-03T01:18:00.000-08:00

when you said " be my valentine " what you really had in your mind?

ولنتاين

2005-02-02T23:55:00.000-08:00

انگار سالها پيش بود زمانی که دبيرستانی بودم.معصوم و بی گناه،فکر ميکردم همه تو دنيا خوبن مگه اينکه خلافش ثابت شه اما خيلی زود از اين خواب بيدار شدم.تو اون سالها،روز ولنتاين يکی از قشنگترين روز های سال بود.برای من که اون سالها کسی تو زندگيم نبود،اون ايام خلاصه ميشد در اينکه ساعتها به تماشای مغازه ها برم و کارتها و عروسک های پشت ويترين رو نگاه کنم و ساعت ها فکر کنم اگه کسی رو داشتم و دوستش داشتم،يا اگر همه دنيای کسی بودم،برام چی ميخريد يا براش چی ميخريدم.قشنگترين کارتها رو با قشنگترين متنها انتخاب ميکردم و گاهی حتی آنها رو ميخريدم.دنيای کودکی پر از قشنگی و سادگی.... يکی از اون سالها با دوستانم روزی به تماشای مغازه نزديک مدرسه رفتيم.محو تماشای کارتها ناگهان چشم من به کارتی خورد که مينياتوری زيبا از استاد فرشچيان بود.تابلوی شکسته.تصوير دختری غمگين و زيبا که روی سنگی بر لبه يه پرتگاه نشسته بود و سرش رو روی دستهاش گذاشته بود.کارت رو به بقيه نشون دادم و همه خيلی خوششون امد.يکی از بچه ها پيشنهاد داد که همه يکی از اين کارتها بخريم و يه روز به عشق واقعيمون هديه کنيم.اما فقط به کسی که به تمام معنی عاشقه.کار جالبی بود،پس همه يکی يک کارت خريديم و با شدی از مغازه بيرون امديم.6 نفر بوديم اون روز که کارت خريديم.روزگار برای هر کدوممون بازی های مختلفی داشت.از اون 6 نفر فقط يک نفر کارت رو به عشق واقعيش داد و بقيه فريب خورديم.اون کارت که ارزشی نداشت،روح ،قلب و خيلی چيز های ديگه مون رو برای کسانی که ارزشش رو نداشتن از دست داديم تا هميشه يادمون باشه هيچوقت تو اين دنيا همه چيز اون طور که ما ميخوايم نيست.ياد گرفتيم قيمت عاشق شدن خيلی گرونه به قيمت از دست دادنها،ياد گرفتيم که اعتماد کردن خيلی سخته و نبايد اعتماد کرد،اما چه دير.... هر روز که از زندگی آدمها ميره،يه روز از معصوميت اونها کم ميشه.گاهی دلم برای اون دختر ساده دبيرستانی تنگ ميشه.برای اون که دنيای خيلی قشنگی داشت اما دنياش همش دروغ بود.باز نزديک ولنتاين شده.هميشه کسی رو پيدا ميکنی که ازت بخواد ولنتاين اون باشی اما باورش خيلی سخته.باور نکن...هيچوقت

نفرت

2005-01-26T01:00:00.000-08:00

اگه يه روز عشق بره نفرت جاش رو ميگيره....نفرتی که ميسوزونه و زجر ميده

يک عشق کاملا بچه گانه

2005-01-21T01:44:00.000-08:00

قبل از اينکه مطلب جديد رو بنويسم بگم که خيلی از شما به من ميل زدين و ازم خواستين که وبلاگ رو دوباره به ساغر برگردونم.بايد بگم که ساغر جديدا ايران بود،من بهش گفتم اما به دلايلی قبول نکرد.من هم که به خاطر مشکلاتم دير به دير به روز ميکنم.به هر حال اميدوارم من رو ببخشين.سعی ميکنم بيشتر بنويسم.به هر حال به ممنون که تحمل ميکنين
دوره دبيرستان که بوديم،داشتن دوست پسر برای بچه ها مسئله بزرگی بود.نه اينکه هر کی داشت احساس افتخار ميکرد،بر عکس هر کس داشت مخفی ميکرد و نميگفت چون بقيه بهش بد نگاه ميکردن.عاشق شدن بچه ها در حد پسر عمو و پسر خاله و پسر همسايه ميموند و معمولا کسی تو کوچه با پسری رفيق نميشد و هيچ کدوم هم به خاطر شرايط خانواده ها اهل پارتی و اين چيز ها نبودن.در اين بين يه دختر ريزه ميزه بود به اسم نگين.نگين با مادرش خيلی دوست بود و هميشه به اين موزوع افتخار ميکرد که ميتونه هر چيزی رو به مادرش بگه.هيچکس نفهميد چطور نگين با حامد دوست شد يا اصلا از کجا پيداش کرد.اما سال دوم بوديم که نگين 16 ساله عاشق شد.حامد پسر بدی نبود.ما عکسش رو ديده بوديم.خوش قيافه بود و خيلی با شخصيت.اما...حامد هم مثل نگين يه دبيرستانی بود.17 سالش بود و تو يه خانواده خيلی مذهبی بزرگ شده بود.به نگين قول ازدواج داده بود اما حتی نگين خودش هم ميدونست که اين قضيه احتمالش خيلی کمه.طبق نقشه عاشقانه اونها قرار بود اين عشق و رفاقت ادامه پيدا کنه و وقتی حامد دانشگاه قبول شد از سال 3 به مادرش بگه و خلاصه دو عاشق به هم برسن.نگين در تمام سالهای دبيرستان خوشحال بود و عاشقانه حامد رو دوست داشت.و خوب چون هيچوقت چيزی رو از مادرش پنهان نميکرد،مادرش در جريان بود و دورادور از اونها مواظبت ميکرد.نگين و حامد قشنگترين عشق رو که من تا حالا ديدم داشتن.عشقشون پاک بود.هيچوقت با هم دعوا نميکردن تا اينکه حامد دانشگاه قبول شد.انگار به نگين دنيا رو داده بودن يا اون جای حامد اسمش رو ديده بود.با اينکه روز های اول نگين خودش هم ميدونست اين عشق بچه گونه عاقبتی نداره اما از روز قبولی حامد،اميدش به اينکه يه روز برای هميشه با حامد باشه روز به روز بيشتر ميشد.خيلی تلاش کرد تا خودش هم دانشگاه اون رشته اي که دوست داشت تو همون دانشگاه حامد قبول بشه تا هر دو به هم نزديک باشن اما نشد.حالا حامد سال 3 دانشگاه بود و نگين سال دو که نگين با لحن خجالتی(و به اجبار ما که بهش غر ميزديم که تکليفش رو روشن کنه)از حامد پرسيد که اين عشق به کجا ميرسه.حامد هم گفته بود ميدونی که من تو اين دنيا فقط از خدا تورو ميخوام،پس نگران نباش.بذار درسم تموم شه اونوقت به مادرم ميگم.گفتم که خانواده حامد خيلی مذهبی بودن.دوستی دختر و پسر چيزی بود که بينشون معنی نداشت و نگين نگران بود که حامد چطور ميخواد اون رو به مادرش معرفی کنه.درس حامد که تموم شد،نگين با هيجانی پنهان مونتظر موند.اما هيچ اتفاقی نيفتاد.هر بار که هم رو ميديدن،نگين منتظر بود که حامد حرفی بزنه اما هيچی نميگفت.از طرفی نگين خواستگارهای زيادی داشت و حامد هم که حالا درسش تموم شده بود در تلاش برای معافيت از سربازی بود.نگين ديگه اون نگين شاد نبود.اونطور که ميگفت همه تو فاميل و آشنا از دوستی اون با حامد خبر داشتن و هر جا ميرفت با نگاه های پر از سع `الشون آزارش ميدادن. فاجعه اتفاق افتاد،حامد به نگين گفته بود که به مادرش گفته که دختری رو ديده و پسنديده اما حاج خانوم غش کرده بود.حامد رو تهديد کرده بود که شيرش رو حلالش نميکنه و حامد هم با ترس هيچی نگفته بود.بعد هم سريع براش رفته بودن خواستگاری.بقيه قصه معلومه.حامد ازدواج کرد و نگين موند و يه دل شکسته و يه آبروی رفته.گاهی با يه لبخند تلخ ميگه:حامد اگه ميخواست برا خودش لباس بخواره و مامانش نميذاشت بيشتر اصرار ميکرد.
اما واقعا چرا؟تقصير کی بود؟نگين که با اينکه ميدونست عشق بچه گی آخر نداره دل بست؟حامد که مثل موش به حرف مامانش گوش کرد يا حاج خانوم که فکر ميکرد عشق گناهه؟کدومشون؟
ممنون که تحمل کردين
قربون شما
ساقی

2004-11-29T08:02:00.000-08:00

عاشق نشو،هيچ وقت

تا عاشقم

2004-11-29T07:52:00.000-08:00

وقتی ديدمت اونقدر خسته و شکسته به نظر ميومدی که فکر نميکردم فقط 23 سالت باشه.لای موهات تارهای سفيد ميدرخشيد و چشمهات برق زندگی نداشت.بر خلاف همه بچه ها که فکر ميکردن عصا قورت داده و بی احساسی،من جذبت شدم.با هيچکس حرف نميزدی مخصوصا دخترها،اوايل که به بهانه های مختلف بهت نزديک شدم،ميديدم ازم فرار ميکنی،دوست نداشتی باهام حرف بزنی و نگاهم نميکردی.اونقدر پا فشاری کردم که تونستم بهت نزديک بشام.بهم اعتماد نميکردی و خيلی خوشک و رسمی بودی.تا اينکه يه روز که با هم رفته بوديم رستورن،کيف پولت رو رو ميز جا گذاشتی و من بدون اجازه بازش کردم و عکس اون دختر رو ديدم.عکسش،خوشحال و زبا لبخند ميزد و به من ميفهموند که دل تو در گرو عشق اونه.وقتی امدی ازت پرسيدم تا حالا عاشق شدی؟عصبانی شدی و سرم داد زدی که به من ربطی نداره و من هم با گريه رفتم خونه.تصميم گرفتم فراموشت کنم.دورم پر بود از پسرهايی که ميخواستن باهام بمونن و درست بود که من از تو خوشم امده بود،اما بيشتر از اين نميتونستم تحمل کنم غرورم رو بشکنی.روژای اول خيلی برام سخت بود اما باور کرده بودم که عاشقی و من نميتونم کری کنم.چند ماه بعد بود که در يک روز بارونی امدی سراغم.اهساس کردم همه احساسات گذشتم به تو با فشار بيشتر بر ميگردان و من هيچ کنترلی روشون ندارم.گفتی که ميخوای باهام حرف بزنی و من هم گوش داد،برام تعريف کردی که عاشق بودی،عاشق صاحب اون عکس.با تموم وجودت.اما اون بی رحمی کرد و تورو تنها گذاشت و رفت.گفتی که اون تورو دوست نداشته و تو چقدر زجر کشيدی...گفتی هميشه باهات سنگين برخورد ميکرد و...تو گفتی و من پا به پای تو گريه کردم.وقتی داستانت تموم شد،گفتی:حالا ديگه فراموشش کردم.ميخوم دوباره شروع کنم،با تو!خوشکم زده بود،گفتی از من خوشت امده.من بهترين کسی هستم که شايد بتونی دوبره باهاش شانس عاشق شدن داشته باشی و...تو ميگفتی و من تو رويا بودم.ميفهميدم که تا حالا خودم رو گول زدم و قبل از اينکه تو يا خودم بفهميم،عاشق تو شدم.روژای قشنگی رو شروع کرديم.هر روز که ميگذشت عاشقتر ميشدم ولی منتظر بودم تا تو هم به من علاقه مند بشی.همه چيز خوب پيش ميرفت تا اينکه...
تو عوض شدی.روحيه گرفته بودی و خوشحال بودی اما يه چيزی رو از من قايم ميکردی.فکر ميکردم شايد من و عشق من باعث اين تغيير باشه. چند دفعه اسمم رو اشتباه صدا زدی .به اسم عشق قبليت،فکر کردم خوب،اين طبيعيه و تو هنوز کامل از فکرش بيرون نيومدی تا اينکه يک روز با خجالت بهم گفتی ميخوای يه چيزی رو بهم بگی.قلبم به شدت ميزد.فکر کردم شايد ميخوای آخرش اونی رو که منتظرش بودم ميخوای بگی،کدوستم داری.اما تو همه روياهام رو کابوس کردی.گفتی مينه برگشته.پشيمون شده از کاری که با من کرده.ميخواد با من بمونه...ديگه نميشنيدم.همه چيز تموم شده بود.
حالا که دلم برات تنگ شده،عکست رو گذاشتم تو کيف پولم اما يادم ميمونه تا به ياد تو هستم،به هيچکس نگام که شايد،شايد بتونم عاشقش بشم.
قربون همه
ساقی

2004-11-07T06:44:00.000-08:00

شايد صورتم زيبا نباشد اما نگاهی هم بر آرزويم داشته باش،آرزوهايم زيباست

دل زيبا؟

2004-11-07T06:23:00.000-08:00

خدا يا بشكن اين آئينه ها را
كه من از ديدن آئينه سيرم
مرا روي خوشي از زندگي نيست
ولي از زنده ماندن نا گزيرم
از آن روزيكه دانستم سخن چيست
همه گفتند: اين دختر چه زشت است
كدامين مرد ، او را مي پسندد؟
دريغا دختري بي سرنوشت است.
چو در آئينه بينم روي خود را
در آيد از درم، غم با سپاهي
مرا روز سياهي دادي ،اما
نبخشيدي به من چشم سياهي
به هر جا پا نهم ، از شومي بخت
نگاه دلنوازي سوي من نيست
از اين دلها كه بخشيدي به مردم
يكي در حلقه گيسوي من نيست
مرا دل هست ، اما دلبري نيست
تنم دادي ولي جانم ندادي
بمن حال پريشان دادي، اما
سر زلف پريشانم ندادي
به هر ماه رويان رخ نمودند
نبردم توشه اي جز شرمساري
خزيدم گوشه اي سر در گريبان
به درگاه تو ناليدم بزاري
چو رخ پوشم ز بزم خوب رويان
همه گويند : كه او مردم گريز است
نميدانند، زين درد گرانبار
فضاي سينه من ناله خيز است
به هر جا همگنانم حلقه بستند
نگينش دختر ي ناز آفرين بود
ز شرم روي نا زيبا در آن جمع
سر من لحظه ها بر آستين بود
چو مادر بيندم در خلوت غم
ز راه مهرباني مينوازد
ولي چشم غم آلوده اش گواهست
كه در اندوه دختر مي گدازد
ببام آفرينش جغد كورم
كه در ويرانه هم ، نا آشنايم
نه آهنگي مرا ،تا نغمه خوانم
نه روشن ديده اي ، تا پرگشايم
خدايا ! بشكن اين آئينه هارا
كه من از ديدن آئينه سيرم
مرا روي خوشي از زندگي نيست
ولي از زنده ماندن ناگزيرم
ميان سيرت وصورت ،خدايا
دل زيبا به از رخسار زيباست
بپاس سيرت زيبا ، كريما
دلم بر زشتي صورت شكيباست

زيبا باشيد.ساغر

شکسته

2004-10-22T02:07:00.000-07:00

آرزوها و روياهايم را بر باد نده

برباد رفت

2004-10-22T01:56:00.000-07:00

دروغ ميگه،از چشماش معلومه،فقط کافيه درست نگاهش کنی.کافيه يه لحظه عاشقانه نبينی و نگاهت دنبال حقيقت باشه.کاملا معلوم بود دنبال چيز ديگه است.اين حرفها رو 100 بار بيشتر به سوسن گفتيم.گفتيم دختر جون تو کجا و اون کجا؟اگه ميگه عاشقه،ميگه دوست داره و برات ميميره،به خاطر خوشگليته.وگرنا اون که بدون اجازه مامانش و باباش آب هم نميخوره،نميتونه بياد تو رو بگيره.ميگفت نه،شما نميشناسينش.اون خيلی رمانتيکه،عاشقه،گفته حتی اگه خانوادم هم نذاشتن ميريم با هم توی يه جنگل دور چادر ميزنيم و زندگی ميکنيم!!!آه از نهاد همه بلند ميشد.هر بچه اي ميفهميد که اين حرفها دروغه،هر کس جز يه عاشق.فرامرز يه بچه پولدار بود که شرارت از چشمهاش ميباريد.خيلی نگران سوسن بوديم.آخرش فقط 1 کار کرديم.يه روز کشيديمش کنار و بدون هيچ تعارفی بهش گفتيم که هر کاری کردين،عاشقی و اين حرفها بکنين،اما نذار بهت دست بزنه.سرخ شد و گفت شما فکر ميکنين اون من ا به خاطر... ساغر گفت که ما هيچ فکری نميکنيم.فقط قبل از عروسی نذار بهت دست بزنه.سوسن مثل يه عروسک خوشگل و ظريف چينی بود.اونقدر ناز که همه چشمهاشن خيره ميموند.دانشجوی زبان بود و از دار دنيا يه مادر پير داشت.هم کار ميکرد و هم درس ميخوند.خواستگار زياد داشت اما عاشق فرامرز شده بود.از چشمهای اين پسر ميترسيديم.تو چشمهاش عشق نبود،شهوت بود... اما نقشش رو خوب بازی ميکرد.ظاهرا صبرش زياد بود و منتظر موقعيت.ما همه نگران سوسن بوديم.
يه روز سوسن امد و همه ديديم حال چندان خوبی نداره.پرسيديم چی شده؟گفت فرامرز آخر هفته ميخواد بره شمال.خانوادش دارن ميفرستنش اونجا که بره دختر يکی از شرکای باباش رو ببينه که اگه خوشش امد با هم ازدواج کنن.فرامرز هم ميگه من نميتونم نرم.گفتم خوب بذار بره اگه دوست داشته باشه به اون دختره نگاه هم نميکنه.گفت آره،ميدونم.مطمئنم که دوسم داره.اما تقصيری هم نداره طفلک.حالا به من گفته اگه من بتونم باهاش برم شمال،به خانوادش ميگه که با يکی از دوستهاشه و اين جريان رو عقب ميندازه تا زودتر من رو به خانوادش معرفی کنه.سرم داغ شد.گفتم تو چی گفتی؟گفت نميدونم،بايد به مامانم بگم با دانشگاه داريم ميريم اردو.بعد با اون برم.گفتم سوسن نکنی اين کار رو.اگه بری اونجا اونوقت ديگه... گفت من بهش اطمينان دارم،و رفت.
اطمينان،اعتماد؟به کی؟من که ميگم به هيچ کس.سوسن رفت و معلومه که چی شد.اون نامرد با 3 تا از دوستهاش بلايی سر اين دختر معصوم اوردن که زندگيش بر باد رفت.ديگه از شرمش دانشگاه نيومد.به پليس هم شکايت نکرد چون ميگفت اگه مامانش بفهمه سکته ميکنه.سوسن و زندگيش پای يه عشق و اعتماد بر باد رفتن.ديگه هيچ کی ازش خبری نداره.سوسن،دختر قشنگ و معصوم با يک دنيا آرزو و رويا.شايد يه روز،همه آدمها عشق رو بشناسن و اون روز....
قربون همه شما
ساقی

انتظار

2004-10-21T13:11:00.000-07:00

شايد انتظارم از زندگی بيهوده بود

به نام خدای عشق

2004-10-20T11:46:00.000-07:00

سلام به همگی.از امروز من به جای ساغر اين وبلاگ رو ادامه ميدم.ساغر از دوستهای خيلی خوب منه.اما براش مشکلاتی پيش امده که نميتونه ديگه بنويسه.بهش هم گفتم،شايد يه روز داستان خود اون تو اين وبلاگ نوشته بشه.به هر حال از اين به بعد من،ساقی در خدمت شما هستم با خاطرات و ماجراهای واقعی دختران سرزمين ما،چيز هايی که هر روز اتفاق ميفتن و ما نميبينيمشون.ساغر هم لطف ميکنه و برای اين وبلاگ عکس ميفرسته.اميدوارم که من هم بتونم مثل اون قشنگ و محکم بنويسم و مخاطب خودم رو پيدا کنم.
قربون همه شما
ساقی

خداحافظ

2004-10-05T14:55:00.000-07:00

اگر روزی از کاروان آرزوهايت جا ماندی،همه رفتند و تنهايت گذاشتند،شايد هنوز اميدی باشد،به خاطر آن برو

خداحافظی

2004-10-05T14:04:00.000-07:00

سلام به همه شما که تا امروز اين وبلاگ و من رو تحمل کردين.تو اين مدت کم خيلی براتون حرف زدم و خاطره تعريف کردم.ميخوام بدونين حرفهام تموم نشده،از عقايدم هم برنگشتم.اين قصه هم ادامه داره چون آخرش روزه آخر عمر بشره اما ديگه نميخوام بنويسم.علتش شايد اين باشه که هم سرم خيلی شلوغه و هم اينکه ديگه اون چيزی که براش مينوشتم تموم شده.ديگه نميخوام بنويسم،نه تو وبلاگم نه هيچ جای ديگه.ميخوام براتون آرزوی يه عشق هميشگی با کام يابی بکنم و يه فردای قشنگ.براتون آرزوی يه زندگی شيرين رو ميکنم که خيلی از لحظاتش احساس خوشبختی کنارش باشه.اميدوارم عشق واقعيتون رو پيدا کنين.اگه پيداش کردين ديگه از دستش ندين ها..يه شعر براتن تو وبلاگم ميذارم که آرزوی خيلی از دخترهاست.همتون رو دوست دارم و دلم براتون تنگ ميشه.اميدوارم موفق باشين
ممنون که تحمل کردين
ساغر

رويا

2004-10-05T13:40:00.000-07:00

با نگاهی گرم و شادی بخش
با غروری مست و رويايی
دخترک افسانه ميخواند
نيمه شب،در کنج تنهايی
بيگمان روزی ز راهی دور
ميرسد شهزاده مغرور
ميخورد بر سنگفرش کوچه های شهر
ضربه سم ستور بادپيمايش
ميدرخشد شعله خورشيد
بر فراز تاج زيبايش
تار و پود جامه اش از زر
سينه اش پنهان به زير رشته هايی از در و گوهر
ميکشاند همره خود هر زمان سويی
باد پرهای کلاهش را
يا بر آن پيشانی روشن
حلقه موی سياهش را
مردمان در گوش هم آهسته ميگويند
آه...او با اين غرور و شوکت و نيرو،
در جهان يکتاست
بيگمان شهزاده اي والاست
دختران سر ميکشند از پشت روزنها
گونه هاشان اتشين از شرم اين ديدار
سينه ها لرزان و پر غوغا
در طپش از شوق يک پندار
شايد او خواهان من باشد
ليک گويی ديده شهزاده زيبا
ديده لرزان آنها را نميبيند
او از اين گلزار عطر آگين
برگ سبزی هم نميچيند
همچنان آرام و بی تشويش
ميرود شادان به راه خويش
ميخورد بر سنگفرش کوچه های شهر
ضربه سم ستور بادپيمايش
مقصد او،خانه دلدار زيبايش
مردمان از يکدگر اهسته ميپرسند:کيست؟
پس اين دختر خوشبخت؟
ناگ هان در خانه ميپيچد صدای در
سوی در گويی ز شادی ميگشايم پر
اوست ..آری اوست
آه...ای شهزاده ای محبوب رويايی
نيمه شبها خواب ميديدم که می آيی
زير لب چون کودکی آهسته ميخندد
با نگاهی گرم و شوق آلود
بر نگاهم راه ميبندد
ای دو چشمانت رهی روشن به سوی شهر زيبايی
ای نگاهت باده می در جام مينآيی
آه،بشتاب ای لبت همرنگ خون لاله گلرنگ صحرايی
ره بسی دور است
ليک،در پايان اين ره قصر پر نور است
می نهم پا بر رکاب مرکبش خاموش
ميخزم در سايه آن شانه و آغوش
ميشوم مدهوش
باز هم آرام و بی تشويش
ميخورد بر سنگفرش کوچه های شهر
ضربه سم ستور باد پيمايش
ميدرخشد شعله خورشيد
بر فراز تاج زيبايش
ميکشم همراه او زين شهر غمگين رخت
مردمان با ديده حيران
زير لب اهسته ميگويند
دختر خوشبخت

آرزو

2004-10-01T01:37:00.000-07:00

آرزويم با تو بودن است،بگذار کنارت باشم اما مرا در اين آرزويم غرق نکن

رويا را فراموش نکن

2004-10-01T01:28:00.000-07:00

من ميگم هيچ کس تو اين دنيا ارزش اين رو نداره که آرزوهات رو فراموش کنی.اين رو باور کن.من دوستهايی داشتم که تو خيالشون ميگفتن دکتر ميشن يا مهندس،کار ميکنن و رو پای خودشون می ايستن اما تا عاشق شدن يادشون رفته و نشستن خونه به شوهرداری.طرف هم که خوش بحالش شده ديگه.تو اعتقاد من عشق دست خود آدم نيست که بگی هر کی آرزوهاش شبيه به من بود،عاشق اون ميشم،اما ميشه وقتی عاشق شدی و خواستی يه مرحله جديد از زندگيت رو شروع کنی از آرزوهات حرف بزنی و روياهات رو بگی.البته هيچ شکی نيست اگه طرف هم عاشق باشه ميگه:باشه عزيزم،هر چی تو بگی.خيلی هم خوبه.منم کمکت ميکنم.درسته که ممکنه بعدها بزنه زير حرفش اما حد اقل تو از اول به طرفت گفته بودی که چی ميخوای و به کجا ميخوای برسی.
يکی از دوستهای من دختری بود به اسم زهره.از اون بچه درسخونهايی که رتبه کنکورش 3 رقمی بود و کلی آرزو داشت که يه روز يه مهندس ميشه شرکت ميزنه و کار ميکنه.هميشه ميگفت زن خيلی خوبه دستش تو جيب خودش باشه.اون وقت مرد نميتونه بهش زور بگه.حرف درستی بود.اين گذشت تا اينکه سال دوم دنشگاه يه پسر سال سومی عاشقش شد.هر جا که ميرفت مثل سايه دنبالش ميومد و با نگاهش انچنان التماس ميکرد که دل سنگ هم آب ميشد.اشکان پسر يه خانواده پولدار بود که به قول بچه ها تفريحی ميومد دانشگاه.انقدر سماجت کرد که زبون زهره بسته شد و رفتن خواستگاری.ميتونستيم بفهميم که زهره هم يواش يواش به اشکان علاقه پيدا کرده اما خانواده هاشون اصلا به هم نميخوردن.خانواده زهره فرهنگی با در آمد متوسط بود و خانواده اشکان بازاری و پولدار که درس خوندن به نظرشون يه کار لوکس بود.ديگه بعد از روز ها کشمکش تونستن خانواده هاشون رو راضی کنن و ازدواج کردن.توی عروسی مادر اشکان وسط مجلس همه رو ساکت کرد و گفت ما خيلی خوشحاليم که زهره جون عروس ما شده.سال ديگه جشن سالگرد ازدواجشون رو مفصلتر ميگيريم.با جشن تولد اولين نوه پسرم!!! همه شروع کردن به دست زدن.ميشد فهميد که زهره داره غش ميکنه.اشکان بهش اشاره کرد هيچی نگه و اون هم نگفت و اون شب گذشت.پدر اشکان طبقه بالای خونشون رو داده بود به پسر و عروسش.بعد از عروسی تا چند ماه زهره که تا قبل از اون خيلی مرتب ميومد دانشگاه،کلاس ها رو يکی در ميون ميومد و بعد هم ديگه نيومد.با بچه ها به بهانه ديدن خونش رفتيم پيشش.خيلی لاغر شده بود و حال و روز خوبی نداشت.برامون گفت که خيلی داره سختی ميکشه.مادر شوهر و پدر شوهرش دوست نداشتن اون درس بخونه و اشکان هم اين وسط هيچ دخالتی نميکرد.چون هنوز پول تو جيبيش رو از باباش ميگرفت از ترسش چيزی نميگفت.از طرفی بابای اشکان گفته بود اگه تا سال بعد زهره يه پسر کاکل زری تحويل اون خانواده نده کاری ميکنن اشکان طلاقش بده و اشکان هم مثل يه موجود بی زبون و بی اراده فقط به زهره گفته بود اون هم دلش ميخواد پدر بشه!! خيلی دلم به حال زهره سوخت.ميگفت من از يه خانواده پولدار نبودم.اما به اندازه خودم پول تو جيبی داشتم و هر چی احتياج داشتم با اون پول ميخريدم اما حالا برای خريد يه جوراب بايد برم از مادر شوهرم پول بگيرم و اون هم يک ساعت نصيحتم کنه که اسراف نکنم و همون مثلا جوراب قبلم رو بپوشم.از خونه زهره که امديم بيرون گريم گرفته بود.از بی عرضگی اشکان،بی زبونی زهره که جواب خانواده اشکان رو نميداد و از دنيا عصبانی بودم.به خونه که رسيدم،مامان بزرگم ازم پرسيد که چی شده؟براش همه چيز رو گفتم.خنديد و گفت از قديم گفتن مادر،کبوتر با کبوتر،باز با باز.اين دوست شما بيخود با اين آقا ازدواج کرده.گفتم هنوز هم دير نشده،ميتونه طلاق بگيره.باز هم خنديد.گفت:تا وقتی که عاشق نشدی و يه زندگی رو شروع نکردی فکر هات رو بکن و چشمهات رو باز نگه دار.اما اگه بله گفتی و رفتی تو يه زندگی،طلاق به اين راحتيها نيست.دوست تو بايد اول مشکلش رو با شوهرش حل کنه.بعد شوهرش با خانوادش کنار مياد.حرفهای مادر بزرگ صحيح بود.اما آدم موقع عاشق شدن که دست خودش نيست که عاشق کسی بشه که هم سطح و هم فکر خودش باشه.اما هيچوقت اين رو نبايد فراموش کرد.آرزوهات رو به هيچ قيمتی فراموش نکن.اون کسی که فکر ميکنی اين ارزش رو داره که به خاطرش مسير زندگيت رو عوض کنی شايد کاری کنه که تا آخر عمر حسرت بکشی.
ممنون که تحمل کردين.
ساغر

تنهايی

2004-09-14T01:52:00.000-07:00

تا حالا احساس کردی خيلی تنهايی و با بقيه خيلی فاصله داری؟؟؟

ديگه دوستم نداری

2004-09-13T01:20:00.000-07:00

بازم مثل هميشه نشستيم تو رستور
ان.همه چيز مثل قبله:ميز ها،صندليها،مشتريها و قاب عکس رو ديوار که تصوير يه دختر کوليه.همه چيز سر جای خودشه اما نگاه تو بهم ميگه يه چيزی غلطه.
امروز سالگرد آشناييمونه.امديم تو پاتوق هميشگيمون اما تو نگاهت با پارسال فرق کرده،حرفهات هم نيشدار شدن.ديگه قشنگ نگاهم نميکنی و برام شعر نميخونی.مرتب به ساعتت نگاه ميکنی و
منتظری که از اين جهنم خلاص شی.ميشناسمت،نميتونی نقش بازی کنی.ازت ميپرسم چيزی هست که بخوای به من بگی.با تندی ميگی نه،چی ميخوای باشه؟؟؟و من نا اميد دستم رو جلو ميارم.يادته؟مثل پارسال که برای اولين بار دستم رو تو دستت گذشتم.نگاهم ميکنی و دستم رو ميگيری.سرمای دستت حالم رو بد ميکنه.يک لحظه رويای خوب گذشته مياد سراغم.تو روی همين صندلی نشستی و ميگی ميخوای همه روياهام رو واقعی کنی.اون روز تو چشمهای من شک بود و تو چشمهای تو عشق.ولی امروز...بهم از عشق گفتی و گفتی ميخوای دنيام رو قشنگتر کنی.گفتی از وقتی من رو ديدی هر دختری رو که ميبينی من جلوی چشمت هستم.گفتی ميخوای همه عمرت رو با من زندگی کنی،گفتی..نگاهت ميکنم که چطور به دختری که پشت ميز روبرويی نشسته خيره شدی.دخترک کم سال است اما بی پروا ارايش غليظ و لباس نا مناسباش معصوميتش را از بين برده. حالم عوض شد.احساس ميکنم هر لحظه ممکن است بالا بياورم.از کيفت چيزی بيرون ميکشی و ميگی نآقابله برای سالگرد آشناييمون لبخند مصنوعی روی صورتت حالم رو بدتر ميکنه.بسته رو ميگيرم و تشکر ميکنم.طوفان خشم درونم غوغا ميکنه و ديگه طاقت نميارم و همه حرفهام رو فرياد ميزنم.خشم تو صورت تو هم نشسته.حالا دارم داد ميزنم و ميگم:من که داشتم زندگيم رو ميکردم.امدی 2 ماه التماس کردی تا حاضر شدم باهات باشم.اينه مزد من؟قيافه حق به جانب داری.فرياد ميزنی دوستهام همه ميگن من برای زن گرفتن و اين چرت و پرتها جوونم.ميخوام تازه عشق کنم.نميتونم پا بند تو
بشم.بعد هم مگه چی شده؟يه ذره تفريح که کسی رو نميکشه..تازه تو از من بزرگتری مامانم هيچوقت راضی نميشه من تورو بگيرم.ميگه چند سال ديگه هر جا بريم همه فکر ميکنن تو مامانم هستی.
يخ ميکنم.يک لحظه از حال ميرم.توی رويا باز تورو ميبينم که توی پارک هميشگيمون کنارمی و داری برام حرف ميزنی.از عشق ميگی و
چيز هايی که به
نظرت مزخرفه.بلند
ميشم و با ته مونده غرورم سيلی محکمی تو گوشت ميزنم.همه نگاهت ميکنن.ميگم که اين به خاطر 1 سال از عمر من.
مامانت راست ميگه تو هنوز بچه اي.اما ميدونی چيه؟همه حرفهات بهانه بود جريان اينه که تو ديگه منو دوست نداری.برات تکراری شدم همين
از رستوران که ميام بيرون دنيا همش سياهه اما احساس بهتری دارم.ميدونم ماه ها طول ميکشه تا از ذهن و دلم بره بيرون اما
لا اقل ديگه مجبور نيست
به من دروغ بگه.راحت شد.بغضم ميترکه و ولی اين يه شروع جديده.
ممنون که تحمل کردين
ساغر

اميد

2004-09-02T03:55:00.000-07:00

شايد يه روز يکی بياد که همه چی رو درست کنه..شايد

انصاف

2004-09-01T03:49:00.000-07:00

ساعت 7 صبح تلفن زنگ زد.ميدونستم که هيچ کی به روش هم نمياره که بلند بشه و جواب بده و طرف هم از رو نميرفت و انگار نه انگار که ساعت 7 صبحه قسم خورده بود اينقدر گوشی رو نگه داره تا يکی جواب بده.چاره نبود.پا شدم و گوشی رو برداشتم و با يه صدايی مثل پيرزنها گفتم: بله؟ يکی تو گوشم جيغ زد :پس تو کجايی؟دارم غش ميکنم.نميدونم امروز چی بپوشم.ارايشگاه هم وقت نگرفتم خلاصه همه کارهم مونده...حدود 2 دقيقه طول کشيد تا کامل از خواب بيدار شم و بفهمم اين دوستم يا سمنه که قراره امروز براش خواستگار بياد. اول هر چی از دهنم در امد بهش گفتم که چرا ساعت 7 صبح من رو زابرا کرده بعد گفتم يه سر ميرم خونشون و رفتم تا کمکش کنم.ياسمن دوست دانشگاهم بود.خيلی رفيق بوديم.چيزی که خيلی من رو به اون جذب ميکرد شجاعت و نترسی اين دختر بود.هر چی من ماه و افتاب نديده بودم،اين دختر همه فن حريف بود.همه جا تنها ميرفت حتی مسافرت.هميشه تو کيفش يه چاقو داشت که نميترسيد ازش استفاده کنه و چون به خاطر کلاس هايی که ميرفت خيلی شبها مجبور بود دير بره خونه ميگفت که با اين چاقو اگه کسی بخواد مزاحمش بشه پدرش رو در مياره.خوشگل بود و به هيچ پسری رو نميداد.تو دانشگاه کم نبودن پسرهايی که با اون همه ادعا مطمئن ميومدن تا مخش رو بزنن و کنفت شده ميرفتن.اما حالا عاشق شده بود.عاشق سيامک.دوست پسر داييش بود و دانشجوی الکترونيک.اين جور که تعريف ميکرد،خوش قد و بالا بود و خيلی خوش زبون.و قرار بود بياد خواستگاريش.پسره يه خونه مجردی داشت و از خانوادش جدا زندگی ميکرد.بچه خلاف
خواستگاری به خير و خوشی تموم شد.ياسمن پرواز ميکرد.خيلی خوشحال بود.اون موقع فيلم شب برهنه اکران بود و من دلم ميخواست ببينمش.زنگ زدم به ياسمن و قرار گذاشتيم با هم بريم و بعدش هم کمی حرف بزنيم.هم ديگه رو تو سينما ديديم و هنوز نرسيده ياسمن شروع کرد به تعريف کردن از سيامک.از تيپ و قيافش و جذابيتش و من هم ميخنديدم.15 دقيقه قبل از شروع فيلم رفتيم نشستيم تو سينما و ياسمن هنوز حرف ميزد.رديف جلوی ما يه دختر و پسر نشسته بودن که به هم چسبيده بودن و... با بازوم اروم زدم به ياسمن و اشاره کردم بهشون.اروم گفت اخ جون 2 تا فيلم..و بعد حرفهاش رو ادامه داد:آره،نميدونی سيامک قدش خيلی بلنده موهاش قهوه اي خيلی خوش رنگ مثل رنگ موهای همين پسره که جلومون نشسته است.خيلی سفيد و جذابه.مثل همين پسره که جلومون نشسته.يه ريش خوش فرم هم داره مثل همين پسره... يه دفعه جفتمون شوکه شديم.رنگ ياسمن سفيد شد.گفتم خودشه؟جواب نداد و بعد از چند لحظه يهو از جا پريد و گفت نميدونم بايد مطمئن بشم.وسط فيلم رفت بيرون و وقتی امد حالش خيلی بد بود.گفت بهش زنگ زدم خونش هيچ کی نبود.گفتم اين که دليل نميشه.گفت بايد ببينمش.يه کاری کن روش رو برگردونه.چشمهاش قرمز بود و من هم که خودم عصبانی بودم يهو دو زاريم افتاد که مبادا اين چاقو در بياره.خلاصه وسط فيلم از ترسم بلند شدم و امديم بيرون.با حرص جلوی سينما وايساد تا فيلم تموم بشه.من هر چی بهش گفتم ولش کن گفت نه من بايد ببينم که چرا با من اين کار رو ميکنه.اينقدر وايساديم تا فيلم تموم شد.کارد ميزدی خون ياسمن در نميومد.

منم رنگم پريده بود البته از ترس.خلاصه آقا سيامک با دوست دختر تيتيش مامانيشون تشريف اوردن بيرون.خيلی عجيب بود.دختره 30 32 نشون ميداد و انگار سنش از سيامک بزرگتر بود.ياسمن رفت جلو که دستش رو کشيدم.گفتم گيريم رفتی و يه دونه تو گوشش زدی و ضايع شد،چی به تو ميرسه؟يه لحظه مکث کرد.بعد دباره گفت دلم که خنک ميشه.بعد دستش رو کشيد و رفت.تنها کاری که کردم اين بود که کيفش رو ازش گرفتم.هنوز از اون جريان چاقو مترسيدم.رفت جلو و گفت سلام آقا سيامک.سيامک جا خورد.گفت سلام.ياسمن گفت معرفی نميکنين؟دختره گفت اين کيه سيامک؟خلاصه بد شرايطی بود.سيامک گفت ياسمن خانوم اصلا اون چيزی که شما فکر ميکنين نيست.(دقت کنين تو اين شرايط همه پسرها اين اولين جملشونه:اصلا اون چيزی که تو فکر ميکنی نيست)ياسمن گفت پس چيه؟سيامک هيچی نگفت.ياسمن گفت ميدونی اصلا من فکری نميکنم اما لطفا دکمه پيرهنتون رو ببندين.سيامک قرمز شد.دختره گفت شما کی هستين و اصلا به شما چه مربوطه؟ياسمن که اگه دست خودش بود دختره رو خفه ميکرد گفت من قرار بود زن آيندش بشم اما مبارک شما باشه.بعد بدون اينکه ديگه چيزی بگه امد طرف من و گفت بريم.تاکسی گرفتيم و رفتيم خونه.ديگه نميگام چقدر ياسمن گريه کرد.اما من هنوز از پر رويی اين بشر در حيرتم.آخه چند وقت بعدش زنگ زد خونه ياسمن اينها و بهش گفته بود.من رابطه ام با نازی به هم خورده ميشه بيام دوباره خواستگاری؟؟؟؟؟عجب رويی.بعد که ياسمن بهش گفته بود چرا با همون نازی خانوم عروسی نميکنين گفته بود خوب آدم که با دوست دخترش ازدواج نميکنه!!!!باورتون ميشه؟
خيلی جالبه.اين هم از آقا پسرهای روشن فکر مملکت ما!آدم با يکی عشق و حال ميکنه بعد با يکی ازدواج.اين ميشه اخر انصاف نه؟؟؟
ممنون که تحمل کردين
ساغر

کابوس

2004-08-26T16:37:00.000-07:00

کابوس رفتنت بگو از لحظه های من بره

خواب

2004-08-26T01:21:00.000-07:00

در رختخواب ميغلتم و باز هم خواب ميبينم.تابستان است و من نسيم داغ را روی پوستم حس ميکنم و البته گرمای شرم را.آخر باز نگاهت غافلگيرم کرده و من خجالت زده رو ميگردانم تا حرف دلم را نفهمی.به گوشه اي پناه ميبرم که ساعتها بتوانم نگاهت کنم و تصويرت را برای 1 سال تا زمانی که دوباره ببينمت در ذهن داشته باشم.آخر فقط يه دختر روييی 15 ساله هستم.در رختخواب ميغلتم و خواب ميبينم.جلوی آينه ايستاده و به تصوير خود نگاه ميکنم و بعد برای هميشه از آينه ميگريزم.آخر دختر درون آينه آنقدر زشت است که فکر ميکنم هيچ کس نميتواند دوستش داشته باشد.خسته و فراری از خودم،در دنيای کتابها و داستنها غرق ميشوم.دنيايی که همه دخترها زيبا هستند و عاشق و همه عشقها پايانی قشنگ دارند
در رختخواب ميغلتم و خواب تو را ميبينم که بعد از 3 سال سوختن من و عشق پنهانيم خواستارم شده اي و من سر از پا نميشناسم.حالا آينه را دوست دارم و خود را مانند دخترهای توی کتاب قصه خوشبخت ميپندارم.سر انجام دوستم داری و با من ميمانی.و من عاشقتر از هميشه ميگذارم عشقم سر به رسوايی بکشد چرا که در دنيای پاک عشقی و بچه گی خود را پيرو حافظ ميدانم.در رختخواب ميغلتم و خواب ميبينم که از خوابهای خوش زندگيم بيدار شده ام.ميبينم که همه بی رحمانه ميخواهند عشقم را نابود کنند و تو هم کاری نميکنی.خواب ميبينم که چطور همه چيز در اوج ناباوری من خراب ميشود و من کاری از دستم بر نمی آيد.خواب روز خدا حافظيمان را ميبينم.هنوز صدای بی احساست در گوشم زنگ ميزند و قطره های اشک خوابم را خيس ميکند.تو ميروی و انتظار برای هميشه در دل من باقی ميماند.از خواب بيدار ميشوم و به سالهای انتظارم فکر ميکنم.به روز هايی که هرگز نفهميدی ساعتها ديوان حافظ را در دستم گرفتم و به انتظارت نشستم.تو هيچ وقت نيامدی.ان روز ها که من افسرده و گريان چشم بر راهت دوخته بودم،تو عشقت را در کس ديگر يافته بودی و برای ساختن زندگيت با او تلاش ميکردی.و من مونتظر بودم
چشمانم را ميبندم و تو را از کابوس هايم بيرون ميکنم تا بخوابم.اما تو هنوز انجايی.ميبينم که زندگی خوبی نداری،با همسرت دچار مشکلی و من از عذاب تو عذاب ميکشم.پس مسير زندگيم را عوض ميکنم و به جايی ميروم که خاطره اي از تو نداشته باشم
دم صبح است و من هنوز بيدارم.کابوس رفتن تو تا روزی که قلبم تپش دارد با من است و من از ان خلاصی ندارم.قطرهای اشک باز صورتم را خيس ميکنند و سؤال هميشگی در گوشم زنگ ميزند:چرا؟؟آخه چرا؟گناه من چی بود؟مگه من جز عشق چيز ديگه اي خواستم؟و تو هيچوقت جواب مرا نخواهی داد
ساغر

مرگ

2004-08-24T01:28:00.000-07:00

دست سرد مرگ آرزوها را نابود ميسازد

غربت مرگ

2004-08-24T01:21:00.000-07:00

يکی بود يکی نبود.يه گوشه اين دنيا يه پسر بود هم سن و سال خود ما،جوون،پر از آرزو.خانوادش فرستاده بودنش دبی درس بخونه.اما غربت حتی تو دبی ديوونش ميکرد.با اينکه خانوادش زود زود ميرفتن بهش سر ميزدن اما دل مهربونش برا همه فاميلها،دوستها حتی سرايدار خونشون تنگ ميشد.به خاطر سربازی هم نميتونت بياد ايران.هر وقت باهاش حرف ميزدم،ميگفت آرزو داره با بقيه ما،من و دخترخاله هام که تو خارج هستن دوباره دور هم جمع شيم.
حالا به آرزوش رسيده.امروز بعد از 2 سال دوری برگشت ايران.همه فاميل رفتن فرودگاه استقبالش.مادرش هم همين طور.همه سياه پوشيدن و ميرن که جنازش رو از فرودگاه بيارن و ببرن تو خاک ايران بذارن تا به آرزوش برسه.يه تصادف گل ما رو ازمون گرفت. ما رو سياه پوش کرد و داغدار.در حسرت ديدن دوباره وطنش سوخت و حالا اين طوری
گاهی فکر ميکنم نکنه منم در حسرت ايران و دوباره ديدنش بميرم؟شما که اونجا هستين فکر ميکنين اينجايی ها تو بهشتن.ديگه نميدونين ما اينجا تو غربت دلمون برا چه چيز هايی تنگ ميشه.قدر بدونين و از زندگی لذت ببرين
ساغر

شکسته

2004-08-18T04:30:00.000-07:00

من فقط ميخواستم اجازه بدی دوست داشته باشم و دوسم داشته باشی.اين خيلی زياده؟

حسرت

2004-08-14T01:45:00.000-07:00

چه کسی ماه منو دزديده؟؟؟؟

انتقام؟؟؟

2004-08-10T04:02:00.000-07:00

تا حالا شده يه نفر به شما يه بدی بکنه که شما فکر کنين حقتون نبوده؟شما جز خوبی بهش کری نکردين و حالا اون غرورتون رو جلوی همه خرد کنه و شما درد اين قضيه رو دلتون بمونه؟من ميگم انتقام گرفتن کار خيلی بديه اما بعضی وقتها بايد به يک سری آدمها درس داد که جواب خوبی رو با بدی ندن.
من يه دوست دارم به اسم سارا.اين سارا خانوم يه دختره که تو زيبايی لنگه نداره.بدون اغراق تو همه مهمونيها همه چشمها طرفش ميچرخه و همه از خوشگليش تعريف ميکنن.سارا دختر يه خانوده متوسطه که وقتی بچه بوده در يه حادثه به طرز بدی دستهاش سوخته و به اين ترتيب جای اين سوختگيها برای هميشه روی دستهاش مونده.با اين همه من هنرمند تر از اين دختر نديدم.هنری نيست که اسم ببری و اين دختر بلد نباشه.از خياطی و گلدوزی تا نقاشی و چيز های ديگه.اين رو هم بگم که خيلی مهربون و خانوم و نجيبه.
عرضم به حضور شما که سارا وقتی دبيرستان ميرفت با يه آقا پسری تو اتوبوس دوست ميشه به اسم مهدی که اول نميخواسته ولی اينقدر مهدی اصرار ميکنه تا راضی ميشه.مهدی هم سن و سال خود سارا بود و از يه خانواده متوسط.هر وقت ميرفتم خونه سارا ميديدم خوشحاله و هميشه لبخند ميزنه.منم براش خوشحال بودم.دبيرستان که تموم شد مهدی رفت سربازی و سارا هم رفت دنبال کارهای هنری.حالا ديگه از طرف خانواده روی سارا فشار بود که ازدواج کنه چون 2 تا خواهر به فاصله 1 سال از خودش داشت که خوب به نظر خانوادش تا سارا ازدواج نميکرد اونها هم نميتونستن ازدواج کنن از طرفی وضع ماليشون هم خوب نبود و سارا بايد زودتر ازدواج ميکرد.با وجود زيبايی و خانوميش به خاطر نقصی که داشت زياد خواستگار نداشت يا هيچ کدوم حسابی نبودن.همه اميدش به مهدی بود که ميگفت بعد از سربازی مياد خواستگاريش.سربازی مهدی تموم شد و 3 سال هم گذشت اما از مهدی خبری نشد
شنيدين ميگن عاشق کوره؟سارا هم کور بود و نميديد مهدی تو يه مغازه کار ميکرد و وقتهای بی کاريش به سارا سر ميزد و کم کم بهش پيشنهادهای بی شرمانه ميداد و با اين حرف که عزيزم ما که آخرش مال هم هستيم و تو که زن خودمی ميخواست هر غلطی بکنه اما... يه روز رفتم به سارا سر بزنم ديدم چقدر حالش بده و افسرده شده.ازش پرسيدم چی شده و اون همه چی رو گفت.طفره رفتن مهدی از خواستگاری،تهديد کردنش به اينکه اگه به خواسته های اون گوش نکنه رابطه شون رو به هم ميزنه و فشار خانوادش.از سارا پرسيدم هنوز دوسش داری؟گفت آره.خيلی.گفتم پس تکليفت رو روشن کن.اگه واقعا دوست داره بايد بياد خواستگاريت.گفت نميتونم بهش بگم روم نميشه.گفتم من که روم ميشه.مهدی من رو نديده بود اما به اسم ميشناخت و ميدونست دوست سارا هستم.بهش زنگ زدم و خودم رو معرفی کردم.سارا هم يه گوشی ديگه رو برداشته بود و گوش ميکرد.به مهدی گفتم سارا نميدونه من به اون زنگ زدم و خواهش کردم هم که به اون نگه.گفتم زنگ زدم بپرسم تکليف سارا آخرش چيه؟پرسيدم ميخواد باهاش ازدواج کنه يا نه؟
ميدونين به نظر من خيلی از ما يادمون رفته آدم کيه و آدميت يعنی چی؟يادمون رفته که فرقمون با حيوونها چيه.آدميت يادمون رفته
مهدی حرفهايی رو زد که من باورم نميشد.حس ميکردم اين که دارم باهاش حرف ميزنم آدم نيست يک هيولاست.گفت که از اول هم قصد ازدواج با سارا رو نداشته و به خاطر اينکه دلش به حال اون ميسوخته به خاطر اينکه بهش ترحم ميکرده باهاش مونده.اينکه نميتونه با اون ازدواج کنه چون سطح خانواده اونها خيلی از ما پايينتره و خانواده مهدی هيچ وقت راضی نميشن که اون با سارا ازدواج کنه.اينکه اين روز ها ديگه اون سارا رو دوست نداره بلکه اين سارا است که همش بهش زنگ ميزنه و مزاحمش ميشه.دروغ ميگفت مثل...خودم شاهد بودم روزی 100 دفعه زنگ ميزد و با اينکه 5 دقيقه پيش با سارا حرف ميزد ميگفت دلم تنگ شد برات!!!اما هيچی بهش نگفتم و گوشی رو گذاشتم
سارا شوکه شده بود.يهو افتاد رو زمين و حس کردم شکست.حالم خيلی بد شد.فقط صدای گريش رو ميشنيدم که ميگفت چرا؟آخه من که کاريش نکرده بودم.چرا با من اين کار رو کرد خدا.........اشک تو چشمهای من هم جمع شد خون جلوی چشمهام رو گرفته بود.رفتم جلو و بلندش کردم و گفتم هيچ پسری ارزش اين اشک ها رو نداره مخصوصا اون.ازش انتقام ميگيريم.
رفتم سراغ تلفن و به دوستم مهشيد زنگ زدم: چه عجب يادی از ما کردی؟
کارت دارم.همين الان پاشو با ماشينت و کيف لوازم ارايشت بيا خونه سارا اينها
مهشيد امد و من همه چيز رو براش توضيح دادم با نقشمون.اون هم خيلی عصبانی شد و گفت که کمکمون ميکنه.با مهشيد نشستيم جلوی آينه و(البته دور از چشم مامانم)حسابی اريش کرديم.با هر يه ذره رنگی که رو صورتم ميکشيدم دلم ميخواست ميتونستم و مهدی رو خفه ميکردم.بعد نشستيم تو 206 مهشيد که اون روز ها خيلی رو بورس بود و 10 دقيقه بعد دم مغازه مهدی بوديم.با اون قيافه و اون تيپ توی اون محله همه نگامون ميکردن.رفتيم تو و مهشيد به چشم به هم زدنی با مهدی که آب از لب و لوچش راه افتاده بود گرم گرفت.بهش گفت وای شما چقدر شکل دوست برادر من هستين که من دوسش داشتم ولی سرطان گرفت و مرد!!! هنوز هم باور نميکنم که مهدی اينقدر احمق بود و اين داستان رو باور کرد.شايد هم نکرد ولی اينقدر مهشيد چشمش رو گرفته بود که براش مهم نبود.خلاصه 5 دقيقه تو مغازه بوديم و مهشيد شماره تلفن مهدی و همه اصل و نسبش رو کشيده بود بيرون.امديم بيرون و برگشتيم خونه.مهشيد روی هم 3 بار با مهدی بيرون رفت و چند بار هم تلفنی حرف زدن.چيزی نکشيد تا مهدی به قول خودش عاشق بشه و مهشيد خيلی راحت بهش گفت وا ،تو کجا و من کجا؟خانواده ما خيلی از شما بالاترن.تازه به پسری که بعد از 5 سال دوستی با يکی مثل سارا تو زرد از آب درمياد نميشه اصلا اعتماد کرد! مهدی فهميد از ما رو دست خورده و بارها به سارا زنگ زد تا دوباره با هم ارتباط داشته باشن.جدا پر رو بود اما من ميخوام بگم که
به چشمانت بياموز هر کسی ارزش ديدن ندارد
ما هم کار بدی کرديم،اما الان ميفهمم سارا اگر با اون ازدواج ميکرد هم خوشبخت نميشد.الان با يکی نامزد کرده و خيلی خوشحاله و البته عاشق.
ممنون که تحمل کردين
ساغر

( يه بازی بچگانه(داستان آرزو

2004-08-05T02:43:00.000-07:00

سلام به همه.اميدوارم حال همه خوب باشه.تا حالا شده مادر بزرگ يا مامانتون نصيحتتون کنن و بهتون بگن:بچه عشق مال بعد از ازدواجه.صيغه عقد رو که بخونن،خودت مهرش به دلت ميفته!اما وقتی فکر کنی ميبينی چرا بايد يه سری کلمات مهر يه نفر رو به دلت بندازه؟اين داستان مال دوستم آرزو است که من از زبان خودم براتون مينويسم
حدود 2 سال پيش يه مدت زد به کلم با بابام لج کردم و گفتم من شوهر ميکنم همين امروز يا خودم رو ميکشم که از دست شما راحت شم!حالا ميبينين.بابام هم گفت اخ جون!حالا که شوهر ميکنی بيا زن اين محسن شو.محسن پسر دوست بابا بود و خيلی هم پولدار.مهندس بود ولی پيش باباش تو بازار کار ميکرد.منم گفتم باشه زن همين ميشم.کی رو ميترسونين؟؟؟؟خودم به همه دوستهام گفتم لباس بدوزين و اماده باشين که عروسی افتادين.اما 2 روز قبل از خواستگاری انگار که يهو از خواب بيدار شده باشم،به خودم امدم و گفتم من که عاشق اين نيستم.ديدی بدبخت شدم؟!!!با اين همه غرورم اجازه نميداد اعتراف کنم.پس تصميم گرفتم کاری کنم محسن خودش بگه من رو نميخواد.
شنيدين ميگن فلانی دهنش بسته شد؟محسن عجيب من رو پسنديد و منم دهنم بسته شد.هر شب کابوس ميديدم که داريم عروسی ميکنيم و من هنوز عاشق محسن نيستم.خلاصه به هر کی هم ميگفتم،ميگفتن عقد که کنين مهرش ميفته به دلت.اما از کجا معلوم؟؟ديدم بابام هم از خدا خواسته داره قرار عقد رو سر 1 ماه ميذاره که ديگه به زبون امدم و گفتم اگه اجازه بدين يه مدت عقد نباشيم فقط يه صيغه محرميت باشه تا هم رو بهتر بشناسيم.با اينکه خيليها مخالف بودم ما نامزد شديم با يه صيغه محرميت و من خوشحال که اگه نخواستمش راحت به هم ميزنيم و ديگه اسممون تو شناسنامه هم نيست.
ما با هم محرم شديم و ديگه محسن راحت ميومد خونه ما و من منتظر که مهرش به دلم بشينه.اما هيچی عوض نميشد بر عکس از رفتارش خوشم نميومد.من از 2 تا چيز تو زندگيم بدم ميومد يکی مرد خسيس بود و يکی مرد بد دل که محسن هر دوی اينها بود.با اينکه وضع مالی خوبی داشت در طی مدت 3 ماه نامزدی نه 1 شاخه گل و نه حتی يه کادوی کوچيک برام نگرفت و وقتی ميرفتيم بيرون نهايت دست و دل بازيش خريد 1 ابميوه بود.توی ماشين که ميشستيم هميشه مواظب بود که من کجا رو نگاه ميکنم و اگه اشتباها نگاهم به يه مرد بود اخمهاش ميرفت تو هم.من ميترسيدم.روز شماری ميکردم که مدت صيغه تموم شه و راحت شم.
وقتی که 3 ماه تموم شد،من يه نفس راحت کشيدم اما تازه بدبختی ها شروع شد.مامانم امد بهم گفت که نظرم رو در مورد روز عقد بگم و من خيلی راحت گفتم که محسن رو نميخوام.اين رو که گفتم اول مامانم غش کرد و بعد بابام دستش رو گرفت به قلبش و گفت که من ميخوام بکشمش و مگه ميشه 3 ماه صيغه کسی باشی و بعد به هم بزنی؟مردم چی ميگن؟ابرومون چی؟و من ساده تازه فهميدم محسن اش کشک خالمه که به هر حال مجبورم زنش بشم.مامانم بهم التماس ميکرد و ميگفت ديگه هيچ کی نمياد خواستگاريم و من که گيج شده بودم با خودم گفتم شايد واقعا عقد که کرديم عوض بشه.شايد عاشق بشم و عوضش کنم.خلاصه چهارشنبه بود که رفتيم محضر برای عقد.
توی محضر محسن حتی برای من يه دسته گل نخريده بود که به عنوان عروس دستم بگيرم.محضردار کارهای مقدماتی رو انجام ميداد و قبل از خوندن صيغه به محسن گفت(حرفی که به همه دامادها ميزنن)که آقا محسن شما ميدونين که طبق قانون جديد از حالا به بعد همه زندگيتون رو با اين خانوم شريک هستين و اگه بخواين ازش جدا بشين بايد اموالتون رو باهاشون نصف کنين؟اين حرف رو که زد محسن مثل گچ ديوار سفيد شد.من که گفتم الان سکته ميکنه.به زحمت گفت من نميفهمم شما چی ميگين حاج آقا!!محضر دار دوباره حرفش رو تکرار کرد و گفت شما يه بله بگين که من شروع کنم خطبه رو بخونم.اما محسن گفت من نميدونم چی بايد بگم اصلا نميفهمم اين چه قانونيه؟؟؟انگار که من امده بودم پولش رو بگيرم البته با جونش همچين نگاهم ميکرد انگار که داره به يه هيولای وحشتناک نگاه ميکنه خلاصه خانوادش امدن جلو و گفتم حاج آقا بخونين شما حله.
اين شد که من به عقد محسن در امدم.ميديدم احساسم هيچ فرقی نکرده و حتی درباره محضر از دستش ناراحتم.غرورم حسابی شکسته شده بود.فردای عقد آقا تشريف اوردن خونه ما و گفتن دوستهاشون يه مهمونی دادن و ميخوان من هم باشم.من هم رفتم.توی مهمونی يه دختر از من پرسيد شما از کی سالک شدين؟گفتم سالک چيه؟گفت وا!شما سالک نيستين؟مرشد رو نميشناسين؟سريع محسن رو کشيدم کنار و بهش گفتم اين سالک و مرشد چيه و کيه؟اينجا بود که فهميدم آقا درويش و علی الّلهی تشريف دارن و من نميدونستم و به جای خدا حضرت علی رو ميپرستن!!منم رفتم خونه و با گريه به بابام گفتم که طلاق ميخوام.
همه چيز رو به خانوادم گفتم و اونها حق رو به من دادن.من چهارشنبه عروس شدم و شنبه تقاضای طلاق دادم.بعد شدم يه بيوه که حالا با يه اسم تو شناسنامم خونه بابام بودم.به خاطر بچه بازی خودم و خانوادم.
اهای شمايی که داری اين رو ميخونی اين اتفاق تو شهر تو و کشور تو افتاده.محسن و آرزو مثل من و تو بودن.با سرنوشت و آينده هيچ کس بازی نکن.يه زن زندگی و احساسش و همه وجودش رو به يه مرد ميده اونوقت خيلی از مردها فکر ميکنن مالشون از اينها بيشتر ارزش داره.خيلی از دخترها به خاطر ثروت سراغ پسرها ميرن اين رو نميشه انکار کرد اما از ترس اين موضوع تبديل به يه فرد خسيس نشين.
ممنون که تحمل ميکنين
ساغر

يک روز کاملا ديوانه

2004-07-28T10:51:00.001-07:00

تا حالا شده يه روز صبح از خواب بيدار شين و فکر کنين يا شما ديوونه شدين يا همه دنيا؟اين دقيقا همون اتفاقيه که هفته قبل برای من افتاد!!! اون روز صبح ساعت 8 از خواب بيدار شدم و ديگه خوابم نبرد.تازه شبش هم کابوس ديده بودم جاتون خالی نباشه کلی شب فيلم دراکولا و خون اشام ديده بودم و شب تا صبح تو خواب باهاشون ميجنگيدم!!! بگذريم با اون حال گرفته اخم الو از تخت پا شدم و يک راست رفتم پای کامپيوترم نشستم.اول ميلها رو چک کردم و وقتی ديدم بيکارم تصميم گرفتم يه سر به چت روم بزنم و ببينم چه خبره؟
و هنوز از راه نرسيده 4 تا پنجره جلوی چشمم باز شد.يکی رو انتخاب کردم و بعد از سلام و احوالپرسی داستان شروع شدenglish talk خلاصه رفتم توی روم
asl plz?
21/f/uk.u?
22/m/teh.will u marry me?
من رو ميگی چشمام اندازه نعلبکی گرد شد! فکر کردم خوب من که دارم خواب ميبينم اما خواب نبود.دوباره سوال تکرار شد.نميدونستم چی بگم.گفتم ببخشين شما من رو ميشناسين؟جواب داد نه.گفتم ولی از من خواستگاری ميکنی؟گفت آره به نظرم دختر خوبی هستی منم از تنهايی خسته شدم.گفتم ولی فکر کنم پيدا کردن همسر آينده از تو اينترنت آخرين راهيه که هر کس انتخاب ميکنه.گفت منم معمولا اين کار رو نميکنم.از تو خوشم امده.
کردم.ignore با خودم گفتم آخه تو از من چی ميدونی؟ميدونی خانوادم کين؟خودم چه جور آدمی هستم؟آخه شايد آخه شايد من آدم بدی بودم(که نيستم ها)بهش گفتم ببين پسر جون يا داری شوخی ميکنی که خوب جالب بود ولی اگه داری جدی ميگی به نظر من برو دکتر.بعد هم
زياد منتظر نموندم تا يکی ديگه سلام کرد.همون سوالها تکرار شد اما اين يکی ازم خواستگاری نکرد.گفت خوش به حالت که اونجا هستی من که دارم به هر دری ميزنم تا از اين خراب شده خارج بشم.گفتم اينجا همچين بهشت هم نيست ها.گفت از اينجا که بهتره.هميشه از اينجور مکالمه ها بدم مياد.گفت تو برام دعوتنامه ميدی که بيام اونجا؟گفتم دعوتنامه هم باشه تو که فاميل من نيستی که بتونی با اون ويزا بگيری.گفت خوب تو بيا با من ازدواج کن.بيا با هم آشنا شيم.شايد عاشقم شدی اونوقت من ميشم شوهرت.ميتونم بيام اونجا.پرسيدم امروز چه روزيه؟روز جهانی خواستگاری احمقانه؟من چی به نظر ميام؟ببعی؟؟؟؟واقعا که.و از چت روم امدم بيرون.صدای مامانم رو شنيدم که دعوام ميکرد که باز دست و صورت نشسته و دستشويی نرفتی امدی نشستی پای اين دستگاه؟کار و زندگی نداری؟گفتم مامان يه چيزی شده.يا همه ديوونه شدن يا من ديوونه شدم.
واقعا کجا داريم ميريم؟شما که ميرين توی چت روم واقعا جز مخ زدن دخترها هدف ديگه اي ندارين؟من ميپرسم آقا پسری که داری برای اولين بار با يه خانم چت ميکنی چرا ازش عکس ميخوای؟چرا نميتونيم با هم دوست باشيم بدون اينکه از هم تصوير ببينيم؟اگه ما هم به شما عکس نميديم دليلش خود تو و هم جنس هات هستن که اينقدر با عکس دخترها توی فتو شاپ نبوغ به خرج دادن و فرستادن تو اينترنت که هيچ کس نميتونه اعتماد کنه.به خدا من 2 ساله دوستهای اينترنتی از امريکا و انگليس دارم که 1 بار هم ازم عکس نخواستن و خيلی دوستهای خوبی هم هستيم.به يکی از پسرها همين رو گفتم جواب داد آخه اونها احساس ندارن.شما که احساس دارين چند درصدتون ميدونين وفاداری چيه و بهش عمل ميکنين؟
چشمها را بايد شست.جور ديگر بايد ديد.خيلی چيز هامون رو بايد عوض کنيم
ممنون که تحمل کردين
ساغر

جواب يک سوال

2004-07-28T10:51:00.000-07:00

سلام به همه.اميدوارم حال همتون خوب باشه.اول از همه کسانی به من لطف داشتن و ميل زدن و من رو مورد لطف قرار دادن تشکر کنم بعد بگم به خاطر اين اينقدر زود زود به روز ميکنم چون اگه خدا بخواد به زودی يه سر ميام ايران و خوب اونجا فکر نميکنم وقت به روز کردن داشته باشم.بعد خيلی از شما به من ميل زدين که چرا اينقدر سياه در مورد رابطه دختر و پسر فکر ميکنم؟جواب اينه که من نه به تجربه خودم بلکه 90 درصد اطرافيانم ميبينم اين رابطه به خاطر خيلی چيز ها مثل فرهنگمون يا خانواده ها شکست ميخوره.من توی اين بلاگ داستانهای واقعی مينويسم چيز هايی که ديدم و يا تجربه کردم و هر چی که من ديدم تلخ بوده.بايد خيلی چيز ها رو عوض کرد خودتون هم ميدونين.منم که ازتون خواستم اگه داستان يا خاطره ای دارين برام بفرستين پس اگه شما يه خاطره واقعی از عشقی که شکست نخورده و به قول معروف به خوشی تموم که نه ادامه داره برای من ميل کنين تا بنويسمش.به هر حال ازتون ممنون که تحمل ميکنين

اين چند نفر

2004-07-26T13:37:00.000-07:00

يادتونه تو داستان غزل گفتم ما تو دبيرستان 10 تا دوست بوديم که با هم دنيايی داشتيم؟بعد از جريان غزل همه بچه ها يه جورهاي افسرده شده بودن.ديديم اينجور که نميشه تصميم گرفتيم يه گروه تشکيل بديم تا از خودمون در برابر پسرها دفاع کنيم و به اصطلاح خودمون پدرشون رو هم در بياريم!!!!خلاصه يه روز 4 نفر از ما يعنی من،نرگس،الهام و مهسا و يه آيين نامه نوشتيم و يه گروه تاسيس کرديم " black and white"

عجب دوره ای بود.الان دقيق همه آيين نامه يادم نيست فقط 3 تا قانون اول اينها بود:
1- هيچ پسری ارزش دل بستن نداره.
2-همه روابط عشقی اعضای گروه هر چی که هست بايد زير نظر روسا يعنی ما 4 نفر باشه و هيچی نبايد پنهان بشه وگرنه از گروه اخراج ميشين.
3- همه ما اعضای گروه به هم کمک ميکنيم تا هيچ کس ضربه روحی ديگه نخوره
خوب ما گروهمون رو تاسيس کرديم گروهی که به زودی نه فقط در دبيرستان خودمون بلکه در همه دبيرستانهای اطراف هم طرفدار پيدا کرد و اعضا هر روز بيشتر شدن.ما هم برای خودمون مافيا شده بوديم! زنگ های تفريح ميرفتيم ته حياط 4 تايی با ابهت ميشستيم اعضا يکی يکی ميومدن از مشکلات عشقيشون ميگفتن و ما راهنمايی ميکرديم.اين بازی بچگانه به هر حال خيلی موفق بود! با اينکه مدير و ناظم ميخواستن سر به تنمون نباشه و هر چی کار خلاف تو مدرسه بود به اسم ما تموم ميشد،ولی ما به هدفمون رسيده بوديم.جدا امار ضربه های روحی امده بود پايين! ما برای خودمون رياست ميکرديم و حالشو ميبرديم تا اينکه...يه روز
يک نفر از بچه ها به اسم زهرا با پسری از راه تلفن دوست شده بود و يواش يواش داشت عاشقش ميشد.آقا پسر از مغز های کنکور و دانشجوی شريف بود و البته توی يکی از مدارس دخترونه هم درس ميداد.دبيرستان دخترونه و يک معلم جوون!اين يه جای کارش ميلنگيد.امارش رو گرفتيم و ديديم خوب بنده خدا آدم بدی نيست اما بعد زهرا اشتباه کرد و درباره گروه به اون گفت. اون هم شروع کرد به کل انداختن که اين گروه شما از دستش هيچ کاری بر نمياد و من از چی بترسم و هر کاری ميخواين بکنين!!!!خلاصه پر رو شده بود.
يادم رفت بگم هرکس از اعضای گروه که با پسری آشنا ميشد اول به ما ميگفت و ما بايد امتحانش ميکرديم.حالا هر جور که بود چه با تلفن يا با قرار حضوری.در اين بين خوش صدا من بودم و نرگس قرارها رو ميذاشت و سر قرار ميرفت.اون آقا پسر اينقدر تو فصل امتحانها پا روی دم ما گذاشت که ما باهاش يه شرط بستيم.گفتيم ما تا 1 ماه شما رو امتحان ميکنيم.به هر وسيله.شما بيشتر از 15 دقيقه حق نداری با هيچ دختری حرف بزنی حتی شاگردهات.اگه تو بردی،ما 4 نفر رسما جلوی همه از شما معذرت ميخوايم اما اگه ما برديم شما اين کار رو جلوی همه شاگردهات ميکنی.يعنی از ما معذرت ميخوای.پيغام رو توسط زهرا براش فرستاديم.و خودمون هم يه جلسه اضطراری گذاشتيم.
کار سختی به نظر نمييومد چون چند نفر از دخترهای دبيرستانی که اون توش درس ميداد،از اعضای خودمون بودن.پس بهشون گفتيم به بهانه درس و اين چيز ها باهاش حرف بزنان تا بشه 15 دقيقه.ولی اين نقشه نگرفت.آخه اون خيلی حواسش جمع بود.چند نفر از بچه ها هم سعی کردن بهش زنگ بزنن ولی حرف نميزد.خيلی اعصابمون به هم ريخته بود.هيچ کاری از دستمون بر نمييومد.من هم چون فصل امتحانها بود طرف تلفن ميرفتم مامانم داد ميکشيد.20 روز از 1 ماه گذشت.هر روز زهرا با يه عالمه پيغام از طرف آقا پسر ميومد که داشت ميگفت چه جوری ما بايد معذرت بخوايم.
من يه دوست دارم که اون موقع مجرد بود.يه دختر خيلی خوشگل و لوند!يه روز باهاش درد و دل کردم و گفتم که آره ظاهرا رومون داره کم ميشه و هيچ راهی نمونده که امتحان کنيم.اون کلی دلداريم داد و شماره پسره رو از من گرفت.فرداش بهم زنگ زد و گفت که برم خونشون.منم رفتم.بعد برام تعريف کرد که شب قبل ساعت 2 نصفه شب به پسره زنگ زده پسره 4 بار قطع کرده ولی دفعه پنجم دوستم بهش گفته بود آخه چرا با من حرف نميزنی؟من همين الان ميخوام خودم رو بکشم ها!! پسره هم حس انسان دوستانش گل کرده بود و بالای 1 ساعت باهاش حرف زده بود.انگار خدا بهشت رو به اسم من کرده باشه خوشحال شدم.جالب بود که پسره بهش از شرط ما گفته بود و دوست من هم هر 5 دقيقه 1 بار بهش گفته بود:نکنه اينها بفهمن و براتون بد شه.پسره گفته بود نه نميفهمن.ديگه مونده بود ضربه آخر!با غرور شماره پسره رو گرفتيم و در حالی که دوستم باهاش حرف ميزد و پسره داشت عزيزم خطابش ميکرد،من گوشی رو گرفتم و با شنيدن صدای من....
پسره زير قولش زد و معذرت نخواست.ميگفت نامردی کردين.شما بگين ما نامردی کرديم؟؟؟؟گروه ما هم همون سال منحل شد ولی ما خيلی به هم جنس هامون اون سال کمک کرديم.خيلی از پسرها ميخواستن سر به تن ما نباشه.الان ميفهمم بچگی کرديم.شايد اون پسر پسر خوبی بود و ما بهش بد کرديم.بچه گی بود ديگه
ممنون که تحمل کردين
ساغر

10 thing i hate about you

2004-07-25T13:37:00.001-07:00

I hate when you try to be a friend and discovering despite all my attemptance,there is no hope for us.
I hate the way you are talking to me to make everything allright but I dissapoint you.
I hate when you do everything to make me laugh and I just cry instead.
I hate when I ask you something to do and feel that I have made a fool from myself in your eyes.
I hate to see you talking about other perfect girls and realizing that I am not good enough for you.
I hate to see your sight and feel as I felt the first day I had met you.
I hate when I check my messages and this fact that there is nothing from you.
I hate when i say I love you and you just answer thank you!
I hate when I expect an action from you in my mind and you simply dont do that.
I hate this fact that I have to hate you and frankly i cant and this causes I feel so weak.I hate that I still love you.

خواهش من

2004-07-24T13:37:00.000-07:00

سلام به همه.حالتون خوبه؟اميدوارم اوضاع همه خوب باشه ميخواستم بگم ممنون از اينکه اين نوشته ها رو تحمل ميکنين و البته گله دارم که نظرتون رو نميگين.به زودی يه داستان جديد مينويسم اما قبل از اون ميخواستم ازتون خواهش کنم اگه کسی داستان يا خاطره ای داره که دوست داره چاپ بشه برای من بفرسته.من خوشحال ميشم نظرات و داستانهای شما رو داشته باشم.اين آدرس ميل منه:asal_mahtabi2002@yahoo.comبهم ميل بزنين.ممنون
ساغر

يه خواستگاری ايرانی

2004-07-19T02:06:00.000-07:00

شما نظرتون راجع به خواستگاريهای ايرانی چيه؟البته از اون نوعی که پسر و دختر برای اولين بار هم ديگه رو توی خواستگاری ببينن.به نظر من که خيلی شبيه به يه سيرک يا بازار برده فروشهاست.اما با همه اين حرفها ميتونه خيلی سرگرم کننده هم باشه.من خودم تجربه 20 تا خواستگاری اين جوری داشتم.جوونهايی که به خاطر اسم خانواده ميان خواستگاری دخترشون و يا از مامانشون ميخوان که براشون يه دختر خوب پيدا کنه و من هميشه ازشون ميپرسيدم چرا مادرتون؟چرا خودتون دختر مورد علاقتون رو پيدا نکردين؟هيچ جواب قانع کننده ای نيست.
دو سال پيش که الان به نظرم صد سال پيش مياد يه روز بخت در خونه ما رو زد(البته تلفن زد)و گفت که يه خانواده از بس تعريف من و خانوادم رو از همه جا شنيدن ميخوان به من افتخار بدان و بين خواستگاريم.ما هم سرخ و سفيد شديم(آره جون خودم)و گفتيم هر چی آقا جونم بگه.خلاصه آقا جون هم گفت خوب بين ببينيم چه جوری هستن؟ولی من زياد راضی نبودم.اون موقع زمان جاهليتم بود و گرفتار يه عشقی بودم که يه طرفه بود.پس تصميم گرفتم به عشقم ثابت کنم که من چقدر دوسش دارم و اين خواستگار خوب رو جواب کنم.روز خواستگاری سرما خورده بودم.همون طور که مامان و خواهر و خالم تند تند کار ميکردن من جلوی آينه عزا گرفته بودم که چرا يه تبخال گنده رو لبم سبز شده.ديگه خودتون قيافه من رو تجسم کنين.بينی قرمز،تبخال روی لب که با هيچ روژ لبی پنهان نميشد و سر و صورت باد کرده.خلاصه من هم گفتم بهتر،بذر من رو نپسنده،من که ميخواستم جوابش کنم.تا اينکه لحظه موعود رسيد و زنگ زدن و 2 تا خوانوم با يه آقا پسر خجالتی که نگاهش رو از پاهاش جدا نميکرد امدن تو.
مامان و خالم شروع به تعارف کردن و بعد از يه مقدار احوالپرسی مامان من رو صدا زد که شربت بيارم.اما از من خبری نشد!جريان اين بود که من داشتم تو اشپزخونه شربت درست ميکردم اما چون ناشی بودم نميتونستم و همه جا کثيف شده بود.بعد از 5 دقيقه تاخير من با سينی شربت که همه شربتها توش ريخته شده بود با ابهت وارد مجلس شدم.همه به پام بلند شدن و صدای ماشا الّله چه دختر نازی بلند شد.رفتم روی مبلی که برای من خالی گذاشته بودن نشستم که البته روبروی آقا پسر بود.مامان شربت رو تعارف کرد و من گفتم ممنون نميخورم.آخه فقط من ميدونستم اون شربت چه جوری درست شده و من که اول همه شربت رو ريخته بودم رويه ميز با قاشق همه رو جمع کرده بودم و ريخته بودم تو ليوانها! همين وقت آقا پسر سرش رو اورد بالا و يه نگاه تو چشمهای من کرد.خوب مثل فيلمهای هندی من دلم با اون نگاه نرفت .مامان شروع کرد به پرسيدن در مورد آقا پسر و همه سوالها رو مامانش جواب داد.من با خودم فکر کردم ميدونستم شانس ندارم پسره لاله! اما وقتی ميوه تعارفش کرديم و گفت ممنون نميخورم خيالم راحت شد.
از بين صحبتهای مادر آقا فهميديم که مادرشون وسواسی تشريف دارن و من خندم گرفته بود که اگه بفهمه اون شربتی که جلوشه چه جوری درست شده...خلاصه بعد از مدتی همه ياد ما افتادن و گفتن خوب اگه اجازه بدين جوونها برن حرفهاشن رو بزنن.ما هم رفتيم تو اتاق برادرم.اول تا 5 دقيقه کسی حرفی نميزد تا من ديدم خوب که چی اينجا نشستيم؟ازش يه عالمه سوال فلسفی که نظر شما در مورد عشق چيه و شما از زندگی چی ميخواهين رو پرسيدم.(الان ديگه ميفهمم که جواب بيشتر پسرها مثل همه.آخه هيچ کی نمياد بگه من ميگم عشق کيلو چند و...)بعد بهش گفتم شما سولی ندارين؟گفت چرا ببخشين پدر شما بساز بفروش هستن ديگه؟گفتم نه چطور مگه؟جا خورد.گفت آخه به ما اينطور گفته بودن.پس شغل شريفشون چيه؟گفتم مهندس و کرمند.اصلا حالش بد شد.بعد پرسيد شما تا کی ايران هستين؟گفتم بله؟من هميشه ايرانم(آخه اون موقع قرار نبود بيام خارج)گفت مگه شما ويزای امريکا رو ندارين؟ديگه نتونستم نخندم.گفتم شرمندتون.اشتباه امدين خواستگاری.من بابام مهندسه و ايران هم دارم درس ميخونم قصد خارج رفتن رو هم ندارم.احساس کردم ميخواد بهم بگه پس چرا از اول نگفتی و وقت من رو گرفتی؟بعد بدون هيچ حرفی برگشتيم تو سالن.
من خيلی سرحال از تفريحی که کرده بودم يه هلوی ابدار برداشتم و خوردم و طبق عادت ابی رو که ريخته بود روی دستم با زبون ليس زدم.ديگه نميگم قيافه مادر آقا پسر از ديدن اون صحنه چطوری شد فقط سريع بلند شد و گفت ببخشين ما بايد بريم و خدا حافظی کردن و رفتن.
اينجور شد که من هنوز ترشيده موندم!اگه بابام بساز بفروش بود و خودم اون وقت ويزای خارج رو داشتم اگه هلو رو مثل آدم ميخوردم شايد يه بچه هم داشتم.ولی خوب ديگه.به نظر شما آخر من شوهر ميکنم؟من که فکر نميکنم
ممنون که تحمل کردين
ساغر

عشق بهتر است يا ثروت؟

2004-07-14T12:07:00.000-07:00

به نظر شما عشق بهتر است يا ثروت؟وقتی حرف از ازدواج و زندگی مشترک ميشه،به نظر من ثروت نه به اندازه عشق،ولی خيلی مهمه.پول شايد خوشبختی نياره،اما بی پولی و فقر يکی از عوامل کشنده عشقه.
البته اين به اون معنی نيست که فقط بايد عاشق آدمهای پولدار شد،چون عاشق شدن اصلا دست خود آدم نيست.اما اگه عاشق شدين و يه قدم هم جلوتر رفتين و خواستين ازدواج کنين،اگر طرفتون از نظر وضع مالی در مضيقه بود،همه تلاشتون رو بکنين تا در کنار هم پيشرفت کنين و وضعيت ماليتون رو ارتقا بدين.
اين کار خودش باعث تقويت عشق ميشه.اما با اينکه پول در زندگی نقش مهمی رو داره،بدترين و بزرگترين گناه دنيا اينه که آدم خودش رو برای پول عاشق نشون بده.متاسفانه اين موضوع الان ديگه همه گير شده.آقا پسرهايی که به طمع پول خوانواده يک دختر،خودشون رو عاشق نشون ميدن تا با اون ازدواج کنن يا دختر خانومهايی که قبل از اينکه به خود پسر نگاه کنن به ماشين و موبايلش نگاه ميکنن مستحق مجازات هستن.
دو سال پيش که من ايران بودم،پدرم برای برادرم معلم خصوصی گرفته بود.از اونجا که ما يک خوانواده مذهبی هستيم،و البته پدرم من رو خوب ميشناخت که يه جورهايی شيطونی ميکردم گفته بود که اين آقا معلم خوشتيپ بره خونه مادربزرگم و اونجا کلاس های درس برقرار بشه.من يک بار اين آقای معلم رو جلوی مدرسه برادرم ديدم و سرم سوت کشيد.خيلی خوش قيافه بود.اين شد که نتونستم جلوی خودم رو بگيرم و شروع کردم به شيطنت:
اين آقای معلم که اسمش رو ميذاريم مسعود،بر خلاف ظاهرش که 25 يا 26 نشون ميداد،همش 21 سالش بود.يعنی اونوقت 2 سال از من بزرگتر بود.خلاصه من شماره موبايل اين آقا رو از دفتر تلفنمون برداشتم و دادم به يکی از دوستهام که ببينم چه جور آدميه؟هم زمان هم هر وقت ميدونستم برادرم کلاس داره ميرفتم خونه مادربزرگم و اونجا برای چند لحظه مسعود رو ميديدم که هر وقت من رو ميديد يه نگاه تو چشمهام ميکرد و لبخند ميزد و بعد خيلی با نجابت سرش رو مينداخت پايين.
يک روز هم که دوستم امده بود خونه ما بهش زنگ زد.گوشی رو که برداشت گفت:سلام عليکم و رحمه الّله.دوستم که از سلام کردن اون جا خورده بود ميخواست قطع کنه که با علامت من ادامه داد و معلوم شد آقا بر خلاف سلام اوليه خيلی هم اهل تشريف دارن طوری که از همون اول دوستم رو که الحق خوش صدا هم هست عزيزم صدا ميکرد.تا اينجاش مشکلی نبود چون امروزه همه پسرها غش ميکنن که يه دختر بهشون زنگ بزنه.تا اينکه
يک روز برادرم به من گفت مسعود که معلم علومش هم بود بهش گفته سوالهای امتحان رو بهش ميده به اين شرط که به خواهرش که من باشم بگه مسعود ميخواد با من حرف بزنه.
کلی ذوق کردم.اما اون موقع جلوی برادرم گفتم بهش بگو يعنی چی اين حرفها؟من اهلش نيستم.اين پيغامها چند بار تکرار شد تا اينکه من بهش زنگ زدم و خودم رو معرفی کردم و گفتم يعنی چی اين کرها آقا؟من عابرو دارم.خجالت نميکشين؟اگه خوانواده من بفهمن فکر ميکنن بين ما سر و سری هست که نيست!
اون هم خيلی رسمی معذرت خواست و گفت که از وقتی من رو ديده يک دل نه صد دل عاشقم شده و ميخواد اگه من نظرم مثبت باشه بياد خواستگاری.اما من اصلا خوشم نيومد.آخه من به عشق در 1 نگاه اعتقاد ندارم و اون هم چيزی از من نميدونست که عاشقم باشه.درسته من بدم نميومد يه مدت با فکر کردن به اين جريان تفريح کنم اما مسعود داشت حالا ديگه از من خواستگاری ميکرد و اينجا موضوع جدی ميشد.
بهش گفتم اگه حرفش جديه با خوانوداده بياد جلو و ديگه پيغام شخصی نده.خودم هم رفتم پيش همون دوستم که از آخرين تلفنش به مسعود 2 ماهی ميگذشت .بهش جريان رو گفتم و گفتم که به نظر من آدم عاشق مخصوصا کسی که قصد ازدواج داشته باشه حتما با هيچ دختر ديگه ای حرف نميزنه بيا دوباره امتحانش کن.
همه شما حتما جواب امتحان رو ميدونين.مسعود نه تنها با دوست من حرف زد در حالی که اصلا نفهميده بود اين همون دختريه که 2 ماه پيش هم باهاش حرف زده بلکه التماس ميکرد باهاش يه قرار بزاره تا دوست من رو ببينه.من خيلی عصبانی بودم.دلم ميخوست يه درس خوب بهش بدم.از طرفی قرار خواستگاری هم با خانواده مسعود گذاشته شد.با همون دوستم يه نقشه کشيديم.توی جلسه خواستگاری من با مسعود خيلی با مهربونی انگار که هيچی نميدونم حرف زدم. از بين حرفهاش که ميگفت اول زندگی خانواده ها بايد کمک طرفين کنن و از من درباره کار و بار پدرم ميپرسيد فهميدم از اول هم با ديدن ماشين مدل بالا و وضع خونه و زندگيمون به قول خودش عاشق من شده.
باهاش طوری رفتار کردم که انگار باور کردم عاشقمه.چشم بسته جوابش رو مثبت ميدونست.به فرشته دوستم گفتم بهش زنگ بزنه و باهاش قرار بزاره.روز قرار فرشته طوری ارايش کرده بود و لباس پوشيده بود که همه توی خيابون نگاهش ميکردن.مسعود وقتی ديدش نميدونست چه جوری حتی سلام کنه.هول شده بود و دست و پاش رو گم کرده بود.فرشته اما طبق نقشه کلی عشوه امد و حسابی دل طرف رو برد.درست در لحظه ای که مسعود دست فرشته رو محکم گرفته بود من با 2 تا ديگه از دوستهام جلوشون سبز شديم.
قيافه مسعود ديدنی بود.خيلی مودبانه با من سلام و عليک کرد و قبل از اينکه بتونه در مورد فرشته چيزی بگه فرشته شروع کرد به گرم گرفتن با ما و به مسعود گفت که ما با هم دوست صميمی هستيم و رو کرد به من و گفت اين مسعوده دوست پسر جديدم که در موردش بهت گفته بودم.نظرت چيه؟من هم گفتم به نظر من دروغگو مياد.و همه خنديديم.مسعود تازه فهميده بود چه رو دستی خورده خيلی طفلی خجالت کشيد.اما به نظر شما حقش نبود؟
به هر حال باور کنين عشق خيلی مقدستر از اين حرفهاست که بخواين با پول يا اين چيز ها کثيفش کنين.مواظب باشين.ممکنه گير يه آدم زرنگ بيفتين.
ممنون که تحمل کردين
ساغر

خاطره، درد يا درمان؟

2004-07-11T01:34:00.001-07:00

تا حالا شده بعد از تماشای يه فيلم وقتی فيلم تموم شد آرزو کنين کاش تا ابد ادامه داشت؟کاش يه جور ديگه تموم ميشد؟زندگی هم به نظر من مثل يه فيلمه.خيلی از ما به يه نقطه ای ميرسيم که آرزو ميکنيم به 1 سال ،1 روز يا حتی 1 ساعت قبل برگرديم.
تا حالا شده از عشقتون جدا بشين و بعد که همه چی تموم شده،بعد که شايد روزها و ماه ها انتظارش رو کشيدين و ديگه برنگشت،آرزو کنين کاش 1 روز يا 1 ساعت دوباره همه چيز مثل قبل ميشد؟با خودتون ميگين کاش صداش رو وقتی بهم ميگفت دوسم داره ضبط ميکردم.کاش عکس چشم هاش رو وقتی با عشق نگام ميکرد داشتم.کاش فقط يک روز همه چيز مثل قبل ميشد.
هيچ کدوم ما نميدونيم اين لحظه که با عشقمون هستيم،اين لحظه که احساس ميکنيم خوشبخت ترين آدم دنيا هستيم ميتونه لحظه آخر باشه.باور کنين روزگار حسوده.هر چيز خوب يا شادی رو خراب ميکنه.
بايد باور کرد اون که رفته ديگه هيچوقت نميآد.خيلی باورش سخته اما بايد باور کنی هر چند که يه معجزه يه روز خوب رو برات مثل روز های خوب قبل بسازه باز هم اين فقط يه رويای موقته مثل سيندرلا خيلی زود تموم ميشه و دوباره جای خاليش همه جا حس ميشه.يه خاطره خوب که با يه آهنگ يا حتی بوی عطر يا جايی که با عشقتون قبلا رفتين و بهتون خوش گذشته،ميتونه درد جدايی رو تسکين بده مثل مسکن اما خوبش نميکنه.کاش تو اين دنيا هيچ کس عشق رو نبود نميکرد و ارزشش رو ميفهميد
ممنون که تحمل کردين
ساغر

(قانونهای دنيای ما(قصه مليکا

2004-07-11T01:34:00.000-07:00

تا حالا فکر کردين تاوان شکستن قانونهای دنيا چيه؟توی دنيا يه عالمه قانون هست که امروزه اعتراض به اونها تبديل شده به يکی از نشانه های روشنفکری.مثلا همين که پسرها بايد به دخترها بگن که دوسشون دارن.خيليها فکر ميکنن که اين قانون فقط توی ايرانه اما اينجا تو اروپا هم اين پسرها هستن که بيشتر از دخترها دعوت ميکنن که با هم برن بيرون و خلاصه به قول فمينيسم ها اين اصلا عادلانه نيست.
واقعيت اينه که همه قانونهای دنيا بر اساس طبيعت خود آدمها وضع شده و شکستن اونها باعث ميشه آدمها مجازات بشن.
وقتی من دانشگاه ميرفتم،يه دختری همکلاسيم بود به اسم مليکا که اهل تبريز بود.يه دختر زرنگ و خيلی بلند پرواز که مثل همه ما توی اون سن ميخواست دنيا رو عوض کنه.توی بچه های همکلاسی ما،يه پسری بود که خيلی طرفدار داشت.از همون بچه پولدارهای تهرانی که پژو داشت و خيلی به خودش ميرسيد و البته اهل درس نبود و فقط ميومد دانشگاه که مخ دخترها رو بزنه.و بدبختی بين اون همه دختر مشتاق به دوستی چشمش مليکا رو گرفت که انصافا زيبا بود و البته خيلی ساده.چند بار به بهانه جزوه و درس سر صحبت رو باهاش باز کرد و يه بار هم که هوا بارونی بود تا در خوابگاه رسوندش.
از اون روز به بعد ها روز که کلاس شروع ميشد ميرفت يه جا مينشست که مليکا رو ببينه و بهش همش لبخند ميزد. خلاصه هر دختری حتی اگه از سنگ هم باشه مقابل اين کارهايی که فرشاد ميکرد نميتونه بی تفاوت باشه.کم کم مليکا به فرشد دل بست.تا اينجای جريان خوب بود اما فرشاد هيچ وقت مستقيما به مليکا نگفته بود که دوستش داره.مليکا از اين بابت واقعا زجر ميکشيد.از طرفی فرشاد بعد از يه مدت از مليکا فاصله گرفت و بيشتر دور يک دختر ديگه ميچرخيد.مليکا خيلی ناراحت بود ولی هر کدوم از ما که حرفی عليه فرشاد ميزديم،ناراحت ميشد و ميگفت نه،اون نميدونه من دوستش دارم.برای همين از من دور شده.اگه بفهمه منم دوسش دارم همه چيز درست ميشه.بارها ما بهش گفتيم اين فکر رو از سرش بيرون کنه اما گوش نکرد.تا اينکه يک روز بزرگترين حماقت زندگيش رو کرد و رفت و به فرشاد از عشقش گفت.بهش گفته بود که دوستش داره ولی اگه فرشاد از کس ديگه خوشش مياد،اون ميفهمه و براش آرزوی خوشبختی ميکنه.
فرشاد که دنيا رو بر وفق مراد ميديد به مليکا گفته بود که اون هم دوسش داره و دوستی اونها از اينجا شروع شد.مليکا هر روز از روز قبل عاشق تر بود.اما ما هنوز به جريان خوشبين نبوديم.از نظر من اگه فرشاد هم اندازه مليکا عاشق بود پس چرا هنوز چشمش روی دخترها ميچرخيد و دنبالشون بود؟
آخر اتقاقی که نبايد افتاد يه روز که تا ديروقت تو دانشگاه کلاس داشتيم،بعد از کلاس متوجه فريادهای مليکا شديم که با عصبانيت فرياد ميزد و گريه ميکرد.مليکا فهميده بود که فرشاد با يک دختر ديگه دوسته و حتی قرار ازدواج هم باهاش گذاشته.در جواب فريادهای مليکا که فقط جيغ ميزد به من بگو چرا آخه؟ ناگهان صدای فرشاد هم شنيده شد:تو آخه چی هستی جز يه دختر شهرستانی که امدی به من التماس کردی که دوسم داری و از من خواستی باهات باشم؟ازت خسته شدم.من تورو نميخواستم تو خودت امدی افتادی به پای من که دوسش داشته باشم.من از بازی خسته شدم.برو پی کارت.دست از سرم بردار
مليکا خرد شد.جلوی همه ما و بقيه بچه ها شکست.ديگه هيچی نگفت.تا به حال احساس کردين اسمون عصبانيه؟من اون لحظه ديدم که اسمون عصبانی بود.مليکا با گريه سرش رو کرد به اسمون و فقط گفت خدا... بعد هم رفت.من به عدالت خدا جدا اعتقاد دارم.چند روز بعد فرشاد تصادف خيلی بدی کرد که تا يک ماه بيمارستان بود.بعد هم از خجالتش ديگه دانشگاه نيومد و فکر کنم رفت خارج.
مليکا هم تا ماه ها افسردگی داشت تا اينکه حالش بهتر شد و به زندگی عادی برگشت.جدا از کاری که فرشاد کرد،هيچوقت نبايد فراموش کرد که شکستن قانونهای دنيا تاوان خودش رو داره پس هيچ وقت نشکنيدشون.
ممنون که تحمل کردين
ساغر

يک معما )مرگ يا عشق؟ )

2004-07-08T01:13:00.000-07:00

ميخوام ازتون يه معما بپرسم
توی يکی از قبايل دور افتاده در افريقا دختر رييس قبيله عاشق يکی از مردهای عادی ميشه و با هم رابطه پيدا ميکنن.بعد از مدتی پدر دختر از قضيه با خبر ميشه و دستور ميده مرد رو دستگير کنن.مجازات مرد جوان مرگ بوده اما جادوگر قبيله از رييس اجازه ميگيره تا يه کار ديگه بکنه.توی يک اطاق 2 تا جعبه روی يک ميز ميزاره که درشون بسته بوده.توی يکی از جعبه ها يک مار سمی بوده و اگر پسر اون رو انتخاب ميکرده به وسيله همون مار ميمرده.اما جعبه ديگه خالی بوده و اگر مرد جوان اون رو انتخاب ميکرده بايد با يکی از دخترهای عادی قبيله جز دختر رييس ازدواج ميکرده.در اين وسط فقط دختر رييس ميدونه کدوم جعبه خاليه.به نظر شما چه اتفاقی می افته؟دختر رييس به معشوقش ميگه که کدوم جعبه خاليه و جونش رو نجات ميده؟
به نظر شما بعضی وقتها عشق هم مثل مرگ خطرناک نيست؟
فکر کنين.دفعه بعد جوابش رو ميگم
ممنون که تحمل ميکنين
ساغر

قصه ليلا)زشت يا زيبا)

2004-07-07T12:17:00.000-07:00

تا حالا شده توی آينه نگاه کنين و احساس کنين از آدم توی آينه خيلی خوشتون نمياد؟توی اين دوره و زمونه که ظاهر برای آدمها خيلی مهمه،شده احساس کنين ظهر شما کسی رو جلب نميکنه؟چند نفر از شما وقتی تو سن بلوغ بودين به خودتون گفتين من خيلی زشتم؟
من خيلی فکر کردم که زيبايی و عشق چه ربطه ای با هم دارن؟آيا واقعا کسانی که زشت هستن قابليت اين رو ندارن که کسی رو عاشق خودشون کنن؟خيلی از ما فقط شعار ميديم که زيبايی ظاهر مهم نيست و آدم بايد باطنش قشنگ باشه اما وقتی پای عمل ميون باشه،همه ميبازيم.
ليلا دختر قشنگی نبود.تو سنين بلوغ حتی خيلی وقت ها ميشنيد که بقيه ميگن زشته.وقتی 13 سالش بود شبها خواب ميديد صبح که بيدار شده مثل قصه ها فرشته ها جادوش کردن و اون حالا يه دختر خوشگل مثل اونهايی که تو فيلم هاست شده.بزرگتر که شد،دوستهاش رو ميديد که همه يکی رو دوست دارن و هميشه با خودش فکر ميکرد من که اينقدر زشتم،هيچ کی عاشق من نميشه.
واقعيت اين بود که ليلا ديگه زشت نبود خيلی معمولی بود.ديگه اين براش عقده شده بود.يه روز با خودش فکر کرد خوب حالا زشت باشم دنيا که به آخر نرسيده.کم کم از فکرش بيرون امد و چيز هايه تازه تری پيدا کرد که بهشون فکر کنه.
نميدونم شما تا حالا کتاب شبح اپرای پاريس رو خوندين؟اين کتاب داستان يه پسره که با زشتی فوق العاده به دنيا مياد و با اينکه 1000 استعدد ديگه داشته،به خاطر زشتيش خيلی اذيت ميشه.تا اينکه روحش هم زشت ميشه و تبديل ميشه به يه آدم کش.اين کتاب در سالهای بعد زندگی ليلا يکی از بهترين دوستهاش بود.با خودش فکر ميکرد کاش حالا که زيبا نيست،مثل اريک زشت زشت بود تا ديگه غصه قيافش رو نميخورد.
سال های بعد در زندگی ليلا مردهايی رفت و آمد ميکردن.کسانی که ليلا رو دوست داشتن.اما اين عشق ها هر کدوم به دليلی شکست ميخورد و ليلا باز فکر ميکرد شايد اگر زيباتر بود،همه چيز درست ميشد.از طرفی تصميم گرفته بود برای زيبا کردن خودش قدمی هم بر نداره.به نظر اون عشق واقعيش يه روز اون رو با همون صورت زشت پيدا ميکنه و دوست خواهد داشت.ليلا هنوز منتظره
من به اين فکر اگه يک روز صبح که از خواب بيدار ميشديم به جای صورتمون روحمون رو همه ميديدن چند نفر مجبور ميشدن خودشون رو قايم کنن و چند نفر که الان از زشتی شون رنج ميبرن اون روز با سر بلا می امدن تو خيابون؟
به نظر شما چرا بيشتر افراد خلافکار زشت هستن؟آيا اين به اين خاطر نيست که ما آدم ها با اونها طوری رفتار کرديم که روحشون هم مثل صورتشون زشت شده؟
آيا شما آدم زيبايی هستين؟

ممنون که تحمل کردين
ساغر

(راست يا دروغ(قصه مونا

2004-07-07T01:13:00.001-07:00

از هر کدوم از ما که سؤال کنن چی براتون تو زندگی مهمه يکی از جوابها مون حتما صداقته.بيشتر ما حتی فکر هم نميکنيم که واقعا چی ميخواهيم فقط مثل يک شعار تکرار ميکنيم صداقت برای من خيلی اهميت داره.
اما يه واقعيت که خيلی از ما فراموش ميکنيم اينه که آيا خود ما ظرفيت راست شنيدن رو داريم يا نه؟خيلی وقت ها بهتر اينه که آدم راستش رو نگه چون طرفش با شنيدن حرف راست ممکنه به هم بريزه.من شخصا معتقدم همه دروغ های دنيا به خاطر ترس از دست دادنه.ابرو،عشق يا هر چيزی باعث ميشه آدم ها دروغ بگن.خيلی وقت ها هم راست گفتن حماقته.اين داستان رو بخونين
مونا يه دختر شاد و شيطون بود که توی چشم هاش ميشد خوند يه روزی به يه جا ميرسه.از يه خانواده خوب بود و خلاصه از اون آدم هايی بود که خدا بهشون حسابی لطف کرده.خوشگل نبود.يه قيافه معمولی داشت ولی از سالها قبل تصميم گرفته بود زياد بهش فکر نکنه.چيزی که زندگی ايده ال مونا رو ناقص ميکرد يه حسرت بود.حسرت دوست داشته شدن توسط مرد مورد علاقش که تمام سالهای دبيرستان رو با يک عشق بی ثمر بهش فکر ميکرد.امير مرد آرزوهای مونا ،کسی بود که مونا با يک يا دو بار در سال ديدنش با يادش زندگی ميکرد و اميد داشت يک روز پرنس رويا هاش دوسش داشته باشه.شبها به يادش حافظ ميخوند و به قصه های بچگيش فکر ميکرد.با خودش فکر ميکرد يه روز همه چی درست ميشه و امير هم عاشق اون ميشه.ولی يادش رفته بود که اين چيز ها فقط توی قصه هاست.
و همه اين ترديدها و فاصله بين امير و مونا به خاطر اين نبود که امير از مونا بالاتر بود بلکه کاملا بر عکس اين مونا بود که خانواده و تحصيلات بالاتری داشت.اين رويا ادامه پيدا کرد تا وقتی که مونا دانشگاه قبول شد.
بعد مثل اينکه جادو شده باشه،همه چيز عوض شد.امير به مونا علاقمند شد و مونا به آرزوش رسيد.هيچ لحظه ای برای مونا مثل بودن با امير نبود.حالا مونا هر چی که از خدا خواسته بود،داشت و فقط يه چيز مونده بود.داشتن امير برای هميشه.خانواده مونا با ازدواج اون در سن پايين و با کسی مثل امير که از هر نظر از مونا پايين تر بود سر سختانه مخالف بودن.مونا هم هر کاری کرد حتی تهديد به خود کشی،هيچی عوض نشد.بعد از مدتی امير هم از اين بازی خسته شد و مونا رو رها کرد.مونا که تا چند روز قبل همه چيز داشت ناگهان همه چيزش رو از دست رفته ديد. عشقش،خوانوادش همه رو از دست داد.بعد از گذشت چند هفته هر کس مونا رو ميديد باور نميکرد اين همون موناست.پير،خسته،شکسته.افسردگی مثل يه پيچک همه وجودش رو گرفت.ديگه شاد نبود.نميخنديد.گريه شده بود کار هر ساعتش.يه روز که رفته بود جلوی آينه ديد ديگه خودش هم خودش رو نميشناسه.
دو سال گذشت و مونا همچنان افسرده بود.هر روز با خودش ميگفت امروز ديگه امير مياد،من رو پيدا ميکنه تا بهم بگه هنوز دوسم داره.اين اتفاق هيچوقت نيفتاد تا روزی که به مونا خبر رسيد امير با يکی از آشنا های مونا داره ازدواج ميکنه.اون روز و شب مونا مرد.امير ازدواج کرد.اما روزی که ميخواست با نامزدش حرف بزنه چون فکر ميکرد صداقت خيلی مهمه،بهش همه چيز رو درباره مونا گفت.
پروانه نامزد امير يه دختر معمولی بود مثل همه دخترها.نميتونست قبول کنه که نامزدش رو يه روز يه دختر با موقعيت خوب دوست داشته.کم کم زندگی امير جهنم شد.پروانه که از دور مونا رو ميشناخت با مقايسه عشق خودش و مونا زندگی رو به امير جهنم کرد.مونا همه اين ها رو ميديد و درد ميکشيد.اون ميخواست امير خوشبخت باشه.اول همه جا شايعه کرد که نامزد کرده ولی وقتی ديد فايده نداره تصميم خودش رو گرفت.به خاطر امير از کشوری که دوسش داشت خارج شد تا پروانه خيالش راحت بشه که مونا از زندگی اونها کاملا رفته.
اگه از من ميپرسين مونا هنوز امير رو دوست داره.ميگن اولين عشق هم کوره هم هيچ وقت فراموش نميشه.
و يه سوال از پروانه اين جواب صداقته؟آيا به نظر شما امير نبايد اين جريان رو پنهان ميکرد؟آيا ما همه جنبه راست شنيدن رو داريم؟
ممنون که تحمل کردين
ساغر

(عشق يا نفرت(داستان غزل

2004-07-06T01:13:00.000-07:00

وقتی من دبيرستان ميرفتم،ده تا دوست صميمی داشتم که با هم مدرسه رو روی سرمون ميذاشتيم.دوران خيلی خوبی بود.اون روز ها به خاطر سنمون همه عاشق بوديم.از پسر عمو و پسر دايی تا پسر همسايه.
خودمون هم ميدونستيم به خاطر سن کم همه شکست ميخوريم ولی خوب همه فکر ميکردن که از اون عاشق تر پيدا نميشه و حتماً يه روز اون شاهزده قصه ها مياد و پيدامون ميکنه.بين همه يه دختر بود به اسم غزل که به نظر من از همه عاشق تر بود.غزل دختر يه خانواده پولدار و مذهبی بود که بيشتر توی خودشون و فاميلی ازدواج ميکردن.اون هم عاشق پسر عموش حامد شده بود.حامد هم مثل بقيه پسرهای فاميل درس نخونده بود و بعد از ديپلم توی کارخونه باباش کار ميکرد.اما اين ها برای غزل مهم نبود.همه سالهای دبيرستان،غزل و حامد با هم بودن تا اين که سال آخر غزل مثل همه دخترها از حامد خواست که بياد خواستگاری.يه آخر هفته که همه فاميل با هم رفته بودن شمال غزل حرف دلش رو به حامد زد.
در کمال نا باوری حامد به غزل گفته بود که نميتونه با اون ازدواج کنه چون ممکنه بچه هاشون عقب مونده بشن(حالا چرا اين رو از اول بهش نگفته بود و هر کاری ميخواست کرده بود و حتی غزل رو بوسيده بود خدا ميدونه)
به هر حال غزل با گريه و ناله به حامد گفته بود که اصلاً بچه نميخواد و الان که معلوم نيست و بايد برن پيش دکتر آقا حامد به طور خيلی عادی گفته بود باشه،هفته ديگه ميآم خواستگاری.
شنبه که غزل امد مدرسه،انگار دنيا رو بهش داده بودن.همش بی دليل ميخنديد و همه حرفهای حامد رو صد بار برای ما تعريف کرد.تا هفته بعد ديگه مدير و ناظم هم ميدونستند که غزل داره عروس ميشه.تا آخر عمرم حال غزل رو توی اون روز ها يادم نميره.به هر حال هفته بعد شد و غزل مدرسه نيومد.هر چی هم سعی ميکرديم باهاش تماس بگيريم،نميتونستيم.بعد از يک هفته که اومد مدرسه،خدای من،باورم نميشد.غزل در عرض يک هفته به اندازه ده سال پير شده بود.صورتش شکسته شده بود و ريشه موهای خرمايی رنگش به سفيدی ميزد.بدون اين که به ما نگاه کنه يا حرفی بزنه رفت سر جاش نشست.حالت صورتش طوری بود که هيچ کس جرأت نميکرد چيزی بپرسه.تا سه روز بدون اين که يک کلمه حرف بزنه رفت و اومد تا اين که روز سوم بالاخره به حرف امد.بغضش ترکيد و به ما گفت که هفته قبل نامزدی حامد بوده.اون نامرد تا آخرين لحظه که دعوت نامه به دست غزل برسه هيچی نگفته بود و غزل رو توی انتظار گذشته بود.
حامد با دختری که سه سال بود باهاش دوست بود،نامزد شد و غزل دلش شکست.چرا حامد واقعيت رو به غزل نگفت؟
غزل هنوز حامد رو دوست داره.اين رو وقتی فهميدم که موقعی که من با دست های مشت شده رو به اسمون گفتم خدا جواب حامد رو بده اشک تو چشمهای غزل جمع شد و گفت ولی من راضی نيستم بلايی سر اون بياد.
به نظر من بدون نفرين غزل يا هر کس ديگه خدا خودش جواب حامد رو يه روز ميده.
تا بعد
ساغر

يا علی گفتيم و عشق آغاز شد

2004-07-05T12:17:00.000-07:00

سلام.من به اصرار يکی از دوستانم تصميم گرفتم شروع به نوشتن کنم.بزرگترين نظريه من برای زندگی اينه که همه دنيا بر اساس عشق آفريده شدوا اگر عشق نبود هيچ چيزی تو اين دنيا وجود نداشت.بر اين اساس تصميم گرفتم توی اين بلاگ داستان هايی از عشق های خودم و دوستانم براتون بنويسم تا شما هم بفهمين الان و توی اين دوره و زمونه فقط عشق رو لگد مال ميکنيم و دل ها رو ميشکنيم.در هر صورت من تلاش ميکنم الان که خودم در يکی از بدترين روز های زندگيم هستم،برای شما با داستان هام روز های خوبی رو به وجود بيارم و باعث بشم با چشم باز تصميم بگيرين.
ممنون
ساغر